We leven nog!
08 nov. 2010
🇨🇱
vanuit Chili
Na een relaxed weekendje in Pichilemu was het vorige week weer zwoegen. Nog steeds was ons frame niet af. Elke keer kwamen we er achter dat de door ons verzonnen zoveelste oplossing niet zou werken.. En wéér moesten we ons aanpassen, iets nieuws bedenken, aan wat voor materiaal zouden we dan wél kunnen komen?! Stad en land af, van hot naar her, erg vermoeiend! En werd ik ook nog evengediscrimineerd. Ik was alvast in een technische winkel, Ruben was de auto aan het parkeren, omdat de winkel bijna dicht zou gaan. Als vrouw zijnde tussen de klusjesmannen werd ik gewoon uitgelachen! Halloo, ik mag dan wel vrouw zijn en een rokje dragen, ik ben nog wel technisch!! Moest ik in het Spaans uitleggen dat ik een metaaldraad nodig had en waarvoor. Ja, als u nou even meeloopt kan ik het u laten zien. 'Spreek je wel Spaans?' Ja, godzamme, mijn compañero wel, dus als u nu even wilt luisteren, hij komt er zo aan. Werd ik alleen maar een beetje uitgelachen! Ruben kwam er inderdaad aan, maar ze gingen dicht, 'ik zei het je toch?' moest zo'n irritant ventje me nog even melden. Arrgghh!! Uiteindelijk hadden we een goede winch gevonden, in gewoon Nederlands heet het een lier. We dachten dat we dat wel even zelf konden lassen donderdag. Zo met die vonkjes, ziet er niet zo ingewikkeld uit.. Nou, wel dus. Na twee uur proberen, gaven we het maar op, zo schoot het niet op. Nu moesten we tot maandag wachten voor de winch vast gelast kon worden, dan zou de handyman er weer zijn. Vrijdag op zoek gegaan naar iets wat kan functioneren als tilband. We hadden eerst steeds het plan om een zwemvest hiervoor te gebruiken. Dit was toch te duur, dus zouden we een soort bodywarmer gebruiken, met extra straps. Gewoon van die 'sjorbanden', makkelijk te vinden zou je denken.. Nou niet dus! Ook hiervoor stad en land voor afgezocht. Uiteindelijk wel banden kunnen vinden, niet echt de breedte die we wilden, maar ja, kon niet anders.
Na al die stress was het tijd voor relaxen. Vrijdagavond eerst naar de Nederlandse borrel, hier even met de voorzitter gepraat. Ze gaan kijken wat ze voor ons kunnen doen, maar hij zei dat we ons geen zorgen hoefden te maken, er is geld. Dus eindelijk eens goed nieuws!!
Na de borrel naar de verjaardag van Noora gegaan. Hier verwachten we een wilde party, geen handjevol mensen die suf op een stoeltje zaten.. Was nog wel gezellig en uiteindelijk om 2 uur naar huis gegaan, het huis van Anneleen dan. Ik bleef hier slapen om de volgende ochtend naar DE Artisania markt te gaan. Voor de Artisania was een hardloop iets bezig, we kregen gratis water, gratis sapje en een gratigsinaasappel (Hollands hè?) De Artisania viel eigenlijk een beetje tegen. Ja, dan kun je wel verslaafd zijn, we zijn nog wel kritisch.
's Middags naar 'mijn' huis gegaan, om lekker te chillen bij het zwembad, het was warm!! Noora kwam ook gezellig. Anneleen bleef eten en 's avonds ben ik met haar terug de stad in gegaan. We gingen bij een leuke bar ( drankkast tot het plafond [van 5 meter], allemaal kroonluchters, zwart-wit betegelde vloer, oude posters) vlakbij haar huis wat drinken. Mark, een 29-jarige jongen die de dag ervoor ook bij de NL borrel was, kwam ook. We hadden het over raften en ik wilde niet verwend zeggen: 'toen ik in Nieuw-Zeeland was...' Dus vertelde ik over raften met een waterval van 7 meter. Waarop Mark zei: hee, ben je ook in Nieuw-Zeeland geweest?! Hij was óók in Botswana geweest en hij had in Delft gewoond, best grappig! We waren te lui om ergens anders heen te gaan, dus bleven we tot half 3 daar, tot we weg moesten. Ik kon mooi met Ruben mee terug naar huis rijden. Geen nachtelijke wandelingen in mijn eentje meer..
's Middags naar 'mijn' huis gegaan, om lekker te chillen bij het zwembad, het was warm!! Noora kwam ook gezellig. Anneleen bleef eten en 's avonds ben ik met haar terug de stad in gegaan. We gingen bij een leuke bar ( drankkast tot het plafond [van 5 meter], allemaal kroonluchters, zwart-wit betegelde vloer, oude posters) vlakbij haar huis wat drinken. Mark, een 29-jarige jongen die de dag ervoor ook bij de NL borrel was, kwam ook. We hadden het over raften en ik wilde niet verwend zeggen: 'toen ik in Nieuw-Zeeland was...' Dus vertelde ik over raften met een waterval van 7 meter. Waarop Mark zei: hee, ben je ook in Nieuw-Zeeland geweest?! Hij was óók in Botswana geweest en hij had in Delft gewoond, best grappig! We waren te lui om ergens anders heen te gaan, dus bleven we tot half 3 daar, tot we weg moesten. Ik kon mooi met Ruben mee terug naar huis rijden. Geen nachtelijke wandelingen in mijn eentje meer..
Gisteren naar DE voetbalwedstrijd van Chili geweest: Universidad de Chile VS. Colo-Colo! Zegmaar Ajax-Feyenoord maar dan nog een tantje heftiger. We kregen allerlei enge verhalen te horen en dat mensen zich afvroegen waarom we in godsnaam daar heen gingen?!! Ze maken je dood en eten je op!! Werd ons verteld. Oh.. Na de wedstrijd word er gereld en de ME spuit met traangas de straten leeg. En ook nog: gemiddeld gaan er 5 mensen dood bij zo'n wedstrijd. Hè, gezellig! Ik kon het me niet voorstellen en bleef er maar nuchter onder, zoals ik wel vaker zeg: 'We zien wel!'
We gingen met z'n vieren, Anneleen, Ruben, Martine en ik. We gingen extra vroeg, in de hoop dat we niet gepakt zouden worden door de 'Flayte', foute lui uit de ghetto. We waren wel echte diehards, want het kwam met bakken uit de lucht vallen! De ene dag, 33 graden, de andere dag 13 graden, stromende regen!! We waren al doorweekt voor de wedstrijd begon. Eerst zaten we ons nog druk te maken dat de geen kleding aan deden van één van de teams. Later kochten we toch nog een leuke vlag van U. de Chili. We liepen achter de supporters van U. de Chili aan naar het stadion. De eerste ME bussen stonden al klaar. We werden gecontroleerd door de ME en konden verder. Hele straten waren afgezet. Rond het stadion werd we niet aangevallen door flayte ofzo en vroegen ze ook geen geld. Was eigenlijk niet zoveel aan de hand. Eerst hadden we goede zitplekken maar besloten om toch maar te gaan staan, zo voelde je minder erg dat je doorweekt was, tot je onderbroek!! Fijn, en ik zat al aan de antibiotica..
We dachten dat we wel naast goede kerels stonden, maar zodra er iets aan de hand was, begonnen ze lelijk te schreeuwen tegen de Colo Colo supporters, die heel rustig bleven, gelukkig. We zaten op de grens van Colo Colo supporters en U. de Chili. Maar gelukkig niet echt bij de flayte, wel bij de ME. We kenden niet echt de Chileense yellen, dus deden we het op onze eigen manier. Anneleen en ik kwamen alleen niet echter verder dan: 'het is stil aan de overkant' en 'daar moet een piemel in'.. Wel deden we vrolijk mee met 'concha tu madre!', zoek zelf maar op... ;)
Het was wel erg leuk om zo'n wedstrijd mee te maken, maar de regen maakte het er bepaald niet leuker op.. Was wel erg jammer! Bij de stand van 2-1 voor U. de Chili (woehhoee!!) verlieten we het stadion, 10 min voor einde wedstrijd. Er werd omgeroepen dat ons vak als langste moest wachten na de wedstrijd, daar hadden we geen zin in, dus gingen we maar eerder weg. Ook families gingen weg, hm tijd om te gaan. Buiten het stadion renden iedereen weg! Shit, moeten we nu rennen? Mijn voeten waren helemaal verkleumd en rennen ging nou niet bepaald makkelijk. Ik vroeg aan twee mannen of het nodig was om te rennen. 'Sii!' Waarom dan? Vanwege de rellen.. Hè, maar de wedstrijd is nog niet eens afgelopen! Buiten hoorden we heel hard gejoel, shit zouden we een goal gemist hebben? Ja hoor, in blessuretijd had Colo Colo het nog gelijk gemaakt! Ook hadden we 3 rode kaarten gemist. Stiekem vond ik het wel jammer dat we nu niks van die rellen hebben gezien. Al dagen werden we gewaarschuwd en nu hadden we niks spannends gezien.
Het was wel erg leuk om zo'n wedstrijd mee te maken, maar de regen maakte het er bepaald niet leuker op.. Was wel erg jammer! Bij de stand van 2-1 voor U. de Chili (woehhoee!!) verlieten we het stadion, 10 min voor einde wedstrijd. Er werd omgeroepen dat ons vak als langste moest wachten na de wedstrijd, daar hadden we geen zin in, dus gingen we maar eerder weg. Ook families gingen weg, hm tijd om te gaan. Buiten het stadion renden iedereen weg! Shit, moeten we nu rennen? Mijn voeten waren helemaal verkleumd en rennen ging nou niet bepaald makkelijk. Ik vroeg aan twee mannen of het nodig was om te rennen. 'Sii!' Waarom dan? Vanwege de rellen.. Hè, maar de wedstrijd is nog niet eens afgelopen! Buiten hoorden we heel hard gejoel, shit zouden we een goal gemist hebben? Ja hoor, in blessuretijd had Colo Colo het nog gelijk gemaakt! Ook hadden we 3 rode kaarten gemist. Stiekem vond ik het wel jammer dat we nu niks van die rellen hebben gezien. Al dagen werden we gewaarschuwd en nu hadden we niks spannends gezien.
Nou ja, in ieder geval leven we nog en zijn we niet op gegeten!
Ook weer goed nieuws met stage: het frame is af en het werkt!!! Nu alleen nog de 'tilband', maar dat wordt geregeld als het goed is :)
Gaat allemaal goed komen dus! Ook met mijn gezondheid, ben vorige week toch maar eens naar de dokter geweest. €125,- lichter, maar dan heb je ook wat.. antibiotica en een fluor geel hoestdrankje.
Wel beter, want over een weekje zit ik in het vliegtuig!
Zon, Zee, Zand... en snot
04 nov. 2010
🇨🇱
vanuit Chili
Ondertussen is het alwéér bijna weekend, maar hier mijn verhaal over afelopen weekend!
Afgelopen weekend weer in Pichilemu geweest, surfmekka van Chili!
Ik ging vrijdag kaartjes kopen voor Noora en mij voor de volgende dag, Anneleen zou zondag komen. Wat een gekkenhuis hier! Uiteindelijk wel gelukt, voor de volgende ochtend om 11 uur.
Zaterdag vroeg opgestaan, kon ik nog even skypen met Wouter, spullen gepakt, wetsuit weer mee en naar de bus gelopen, met backpack en al! Was bang dat de bus misschien wel niet zou komen, dus ook nog eens 2 haltes verder gelopen.. Uiteindelijk goed op tijd bij de bus aangekomen, Noora was er al.
3 uur later kwamen we aan in Pichilemu. We zouden weer bij het hostel van die Nederlander verblijven.
Anneleen en ik hadden nog een berichtje gestuurd naar Petra, een Nederlandse die mee had gedaan met 'Grenzeloos verliefd', een tv-programma van Net5. Een programma waarin ze Nederlanders, (vooral meisjes..) volgen die hun liefde in het verre buitenland hebben gevonden. We hadden helaas geen berichtje terug gehad, naja, we zien wel.
Zaterdag vroeg opgestaan, kon ik nog even skypen met Wouter, spullen gepakt, wetsuit weer mee en naar de bus gelopen, met backpack en al! Was bang dat de bus misschien wel niet zou komen, dus ook nog eens 2 haltes verder gelopen.. Uiteindelijk goed op tijd bij de bus aangekomen, Noora was er al.
3 uur later kwamen we aan in Pichilemu. We zouden weer bij het hostel van die Nederlander verblijven.
Anneleen en ik hadden nog een berichtje gestuurd naar Petra, een Nederlandse die mee had gedaan met 'Grenzeloos verliefd', een tv-programma van Net5. Een programma waarin ze Nederlanders, (vooral meisjes..) volgen die hun liefde in het verre buitenland hebben gevonden. We hadden helaas geen berichtje terug gehad, naja, we zien wel.
Maar, komen we het hostel in gelopen... 'Hee Nederlands!' zei ik, was Petra daar aan het werk! Ik vertelde dat ik haar programma had gezien en dat ik nog een berichtje had gestuurd. 'Oh was jij dat?!' Haar verloofde ontmoette ik ook gelijk, erg grappig allemaal! Finse Noora begreep niet helemaal wat er nou allemaal gebeurde =p.
We sliepen in de 'boot', een heel oud gebouw, wat vroeger een theehuis was voor de rijke Chilenen. Petra liet het ons zien. Het waaide keihard! Het klonk binnen nog harder dan buiten en het was net of er helemaal geen dak op zat! Het plafond was van canvas, hmm zit hier boven nog wel iets van een dak?? Maar wel een hele gave plek om te overnachten! Op het uiterste puntje van het strand, dus omheen helemaal uitzicht op zee!
Daarna wezen lunchen en wat door het dorpje gedwaald. Lekker chillen op het strand, want ondanks de wind was het warm. Ik zag kiters keihard knallen op zee.. *zucht, ik wil ook!!! Daarna heel subtiel een praatje gemaakt met een kiter 'ik zou ook zo graag willen!' Maar hij vertelde me dat je het wel echt goed moet kunnen om hier te gaan kiten. Al die rotsen, gevaarlijke wind en stroming.. Oh. Zelf was hij 5e van de wereld met waveriden! (zeitie) Dus, ik zal het hem wel niet na doen.. We werden uitgenodigd om met hem (een Schot, genaamd Jewen) te gaan eten, hij zou koken. Prima! Wij hadden ondertussen al worstjes en bier gekocht, konden we wel meenemen. Nick, jongen uit Californië at ook gezellig mee. Noora en ik had nog een poster gezien met 'fiesta de la cerveza', bierfeest? Waar? Maar we waren te lui om te gaan en ik had eigenlijk vooral heel erg zin om mijn bed in te kruipen met op de achtergrond (nouja, achtergrond, eerder voorgrond!) de zee.
De volgende ochtend vertrok Anneleen al vroeg met de bus en kwam om 11 uur aan in Pichilemu. De hostel eigenaar had geen tijd om haar op te pikken, dus ik pikte haar wel even op, met een geweldig(?) fietsje. Zij ook gelijk de heuze celeb =p Petra ontmoeten :)
De volgende ochtend vertrok Anneleen al vroeg met de bus en kwam om 11 uur aan in Pichilemu. De hostel eigenaar had geen tijd om haar op te pikken, dus ik pikte haar wel even op, met een geweldig(?) fietsje. Zij ook gelijk de heuze celeb =p Petra ontmoeten :)
We gingen bedenken wat nou te doen met het kiten. Ik had al beetje rond gevraagd, maar voor kiten moest je toch op een andere plek zijn. We hadden niet echt 2 volle dagen, dus dat schoot niet echt op en ach, het is toch mooi weer en we hebben geen zin om moeilijk te doen, dan maar bikini aan en lekker chillen op het strand, ook heel vervelend! ;) Door de wind werden we wel een beetje zandpoppetjes.. Jewen had gevraagd of we foto's wilde maken van hem en een vriend van het kiten. Nou, doen we toch nog íets wat met kiten te maken heeft!
Eind van de middag ging Noora weer terug naar Santiago en Anneleen en ik gingen het stadje in. 's Avonds gingen we bij vrienden van Jewenbarbecueën (ja, via via kom je hier overal), maar dat zou nog wel even duren, dus gingen we alvast wat eten. Later deden wij boodschappen voor de barbecue en gingen we even chillen in de 'boot'. Toen bedachten we dat de anderen (Nick en Jewen) helemaal niet de 'boot' in konden en keken we of ze toevallig buiten stonden te wachten. Oeps, al een half uur zeiden ze. Tegenover woonden die vrienden waar we gingen barbecueën, dus lekker makkelijk. (Volgens mij wordt het verhaal er niet duidelijker op..) Dit was een echt surfhuis, surfboadjes in de kamer, overal wetsuits te drogen. De hoofdbewoner was een Amerikaan van 42, we geloofden niet dat hij 42 was! met een hele aanstekelijke lach, stoere praatjes en met nauwelijks een woordje Spaans, erg grappig! Aardig wat landen kon ik van mijn lijstje schrappen toen ik hoorde waar het allemaal wel niet veilig was! Ach, mannen met stoere praatjes..? Het was een gezellige avond, maar weer was ons bed, die we gezellig tegen elkaar hadden geschoven :) met zeegeluid verleidelijker.
De volgende ochtend hadden we besloten dat het genoeg was geweest met die luiheid, tijd voor keiharde ACTIE!! Dus... we huurden bodyboardjes. Ja, heel stoer.. We voelden ons echt een stelletje nerds tussen die surfers, maar boeiend, we hadden lol! We moesten eerst wel even inkomen: KOUD! KOUD! KOUHOUDD!!! Waarom wilden we dit ook alweer? Het was wel goed voor onze luchtwegen, we hebben de zee flink vol gerocheld =p
Even een tussenpauze in de zon. Zullen we maar weer? Nee, nog éven wachten.. Daarna toch echt weer het water terug in en het was toch ook wel erg leuk!
Later lekker gelunched, nog even gechilled bij het hostel. Nog even gekletst met Petra en Andrès en natuurlijk nog even met ze op de foto! Het was wel grappig, door ons kwamen er allerlei dingen bekend over hen bij de hosteleigenaar. Hij wist niet eens dat ze meegedaan hadden met 'Grenzeloos verliefd'! Ook zeiden we dat Andrès misschien wel kiteles kon geven vanuit het hostel, leek ons ideaal. Waarop de eigenaar zei, ja, maar dan moet je wel heel goed kunnen kiten. Ja, dat kan hij! Kan hij kiten? [Hm, misschien had je erbij moeten zijn...] En natuurlijk hadden we ook nog hun stroopwafels geproefd!
Later lekker gelunched, nog even gechilled bij het hostel. Nog even gekletst met Petra en Andrès en natuurlijk nog even met ze op de foto! Het was wel grappig, door ons kwamen er allerlei dingen bekend over hen bij de hosteleigenaar. Hij wist niet eens dat ze meegedaan hadden met 'Grenzeloos verliefd'! Ook zeiden we dat Andrès misschien wel kiteles kon geven vanuit het hostel, leek ons ideaal. Waarop de eigenaar zei, ja, maar dan moet je wel heel goed kunnen kiten. Ja, dat kan hij! Kan hij kiten? [Hm, misschien had je erbij moeten zijn...] En natuurlijk hadden we ook nog hun stroopwafels geproefd!
Na een relaxed en toch ook een beetje actief weekend en met voldaan gevoel de bus in, terug naar Santiago ( met die #%$# smog!) Daaag Pichilemu!! Tot (n)ooit!
De laatste loodjes...
28 okt. 2010
🇨🇱
vanuit Chili
.. wegen het zwaarst..
Nog minder dan 3 weken te gaan! Tijd begint nu echt te dringen dus. Vind ik helemaal niet zo vervelend, ik vind het al mooi tijd om naar huis te gaan. Sinds vrijdag ook weer eens last van verkoudheid. Ben die smog echt zo beu! Heb nu echt een vies rokershoestje.. =( Dit weekend deed alles pijn en voelde me echt gammel. Dan denk je al helemaal: ik wil naar huuiiss!!
Dus lekker rustig aangedaan afgelopen weekend.
Maandag op stage was de handy-man er weer, dus het werd klussen geblazen! De twee zijkanten waren al af, maar nu moesten de twee bovenste balken bevestigd worden. Aangezien we niet in een werkplaats werken maar gewoon buiten, op een scheve grond, is het een beetje lastig alles recht te krijgen. Uiteindelijk was het aardig gelukt, maar waren we nog niet helemaal klaar. De wieltjes moesten er nog aan en een stukje metaal aan de zijkant, waar we straks de winch aan kunnen bevestigen. De handy-man zei dat hij er dinsdag ook zou zijn om ons te helpen, ok, fijn!
Dinsdagochtend werden we bij Roberta geroepen. Hoe lang het nog zou gaan duren voor de frame af zou zijn en of we wel beseften dat als de handyman komt, het Crescendo elke keer geld kost. Oh. Wij dachten, omdat Erasmo het zelf voorstelde, hij vrijwillig zou komen. Wisten wij veel. Anders zou hij zelf toch ook wel even met Shana kunnen overleggen..? Het kwam voor het eerst even over dat ze níet zo blij met ons waren, niet zo leuk. Gelukkig konden we dinsdag goed doorwerken en waren we na 3 uurtjes klaar. Viel het toch nog allemaal mee gelukkig.
Anneleen had gevraagd of ik 's avonds zin had om naar een topbar te gaan. Waar de voetballers en andere sterren van Santiago komen.. Klinkt leuk, maar met mijn hoestje niet zo verstandig. Ze kwam gezellig bij ons thuis thee drinken =)
Vandaag is al een deel van mijn bagage naar Nederland gegaan! Michiel is vandaag naar Nederland gegaan, en hij was zo aardig om mijn golfbag mee te slepen! Mijn snowboard en die van Ruben zitten er in, winterjassen, skibroeken en nog wat winterkleding van mij. Het is hier nu lekker warm, dus die heb ik een stuk minder nodig! Kreeg al gelijk zin om de rest van mijn eigen koffer in te pakken =p.
Vandaag op stage overlegd hoe grote budget we hebben voor de winch, of lier in het Nederlands? Ons budget: zero.. Daarop een mailtje gestuurd naar de Nederlandse vereniging hier, voor sponsors voor onze stage. Hopelijk krijgen we daar wat reactie op. Ik zal morgen vragen hoe jullie vanuit Nederland zouden kunnen sponsoren!! =) ;)
Daarna op zoek gegaan naar een winch.. Pff shoppen op een artisania is meer mijn ding! Was een hele bezienswaardigheid als enige vrouw in zo'n kluswinkel.. Van de ene winkel werden we naar de andere gestuurd. De prijzen vallen gelukkig mee, nu nog de juiste vinden met een goedveiligheidssysteem.
Dit weekend staat er weer een tripje gepland! Ben ik ook echt wel aan toe, gaan die 3 weken tenminste lekker snel. Anneleen, Noora en ik gaan naar Pichilemu! Hier was ik al eens geweest om te surfen. Het heeft een lekker relaxt sfeertje en het zoute water zal me wel goed doen. Dit keer geen golfsurfen maar hopelijk kitesurfen!! =D Dan heb ik mijn boardsports bijna wel compleet zo ;)
En daarna nog 2 weekjes..! Ben echt wel aan het aftellen. Ook al leuke dingen in Nederland gepland. (Sinterklaaaas!!) En als je me ziet in Nederland en je denkt, hè, wat zit er aan jou vast?! Dat is dan mijn vriendje, die laat ik straks niet meer los! ;)
Buenos Aires, adios!
21 okt. 2010
🇦🇷
vanuit Argentinië
Maandag vroegen de mensen wat we vandaag gingen doen:
comprar!comprar!comprar!
kopen!kopen! en nog eens kopen!
We zagen er lekker fashionable uit; lekker jurkje aan, Anneleen hoed op, ik zonnebril en natuurlijk onze fantastische tassen! Wie weet gingen we nog bij Prada binnen, dus we moesten wel ;)
We begonnen de dag met een koffie bij een famous koffiehuis, uit 1858 (zo uit mijn hoofd), café Tortoni. Daarna de hele winkelstraat Florida afgelopen. Ik had hier al eerder gelopen.. Man! Schoenen! Tassen! Leer! Hoe gaat mijn arme spaarrekening dit overleven?! Ik had bedacht dat ik alleen een leren jas ging kopen als ik er een zag die gelijk echt heel mooi vond en die gelijk goed zat. Want ik wilde niet een leren jas kopen alleen maar omdat dat hier nou eenmaal zo goed kan. Het barst er van leren winkels, dus als je hier niks kan vinden... Dus eigenlijk was het wel makkelijk gezegd. We werden al ware leer kenners. Zo kwamen we er achter dat schaap beter was dan koe, dus stelden we ook meer eisen aan onze jas. Maar ja hoor, even later, in een winkeltje een beetje achteraf, de eerste jas die ik uit het rek pakte: mooi! Precies wat ik wilde! en hij zat als gegoten! Mooi zacht leer, van kalf, nog beter dan schaap én ook nog precies dezelfde kleur als mijn tas! Ik zei dat ik nog even wilde nadenken en dat ik dan misschien zou terug komen. Toen ik uit de winkel stapte wist ik eigenlijk al dat ik terug zou komen. Later had Anneleen ook een perfecte leren jas gevonden. Van nog betere leer kwaliteit, zij had een antilope om maar heen.. Maar ook gelijk een hogere prijsklasse. ai. Lastig. Ik vond dat ze er echt nog een nachtje over moest slapen en kreeg haar de winkel uit. Daarna lekker fashionable eten bij de mac gehaald en in een parkje op gegeten. Terug naar mijn perfecte jas, ik kreeg nog iets van de prijs af en van de mouwen. Daarna door naar Palermo Soho, waar ik ook met Marloes was, maar waar we op het laatste moment de echt goede straatjes hadden gevonden. Namen eerst even een theetje om bij te komen. We besefden dat we eigenlijk nog maar een maand echt op deze manier met elkaar omgaan. Toch bijzonder! Wat hippe winkels afgelopen, maar op een gegeven moment konden we gewoon écht niet meer. Het was ondertussen ook al half 7. Met de metro terug naar het hostel gegaan en nog even bij de schoenenwinkel gekeken, waar we als eerste waren. Anneleen had er wel mooie laarzen gezien. Ik zei al, wedden dat je aan het eind de laarzen koopt die je als eerste hebt gezien? En ja hoor! Ze vond hier nóg mooiere! Ik kreeg ook nog wat van de prijs eraf voor haar, door alleen te zeggen: y para ella? huppa, €30,- goedkoper :)
Daarna moe en voldaan, Anneleen nu ook, in het hostel aangekomen. We hadden voorgenomen om te koken, maar een bestelde pizza leek daar ook wel op. De pizzeria was aan de overkant van de straat, maar we waren zo moe dat we ze het liefst opbelden. Ok, de pizzeria is nog dichterbij dan onze kamer, kom! Na de pizza nog even wat op bed gelegen. We zouden 's avonds nog weer uit gaan, een jongen van het hostel was jarig. Pff, helemaal geen zin in. Was moe en wilde gewoon bij mijn vriendje zijn. Een uur later toch maar mn bed uit gekomen, want ja, het was toch mijn laatste avond in BA. Ik kon het nog net opbrengen om mijn mascara onder mijn ogen vandaan te halen, t-shirtje aan en gaan. Nu maar even niet zo fashion =P
Er was mij verteld dat er electro werd gedraaid, hmm, misschien krijg ik dan wel weer de energie. Gelukkig kon ik nog heel erg lachen met Anneleen :) mensen dachten echt: wat hebben jullie?!! In de club aangekomen zag ik een bekende!! Echt bizar: een meisje van surfcamp van 4 jaar geleden! Ik liep naar haar toe: zeg, ben jij Nederlands en... 'Ooooooh mijn god!!!!' haha, ze herkende me. Ze hield allemaal haal Nederlandse bekenden bij zich, jongens, kijk nou!! Echt heel erg grappig!
De muziek was nou niet bepaald electro, allemaal oude hitjes van 2 jaar geleden en heel veel foute muziek, echt fout, dus niet leuk fout. (snap je het nog?) Het was overduidelijk dat we in een 'foreigner club' waren; er werd nauwelijks gedanst.Niet echt leuk, dus dat wordt nog wennen straks in Nederland met al die houten harken =P Ik had er ook niet zo'n zin in en ging later zelfs op een barkruk zitten, zo ik zit hier wel prima. Ik had het na 2 uur wel weer gezien en gelukkig wilde Anneleen weer met me mee naar huis. We besloten om een taxi naar huis te nemen, leek ons wat veiliger. Maar we waren nu wat alerter geworden door het verhaal van Marloes. We dachten, aanval is de beste verdediging, dus we stapten in en we vertelden gelijk wat een vriendin van ons was overkomen. Hij reed weg en de meter liep wel erg snel! We zeiden er wat van. 'I speak you the truth' 'I tell you...' 'I speak you the truth, is new rate. At night is expensiver' Ja, maar we zijn 's nachts al een keer met de taxi geweest en toen was het helemaal niet zo!! 'I really speak you the truth, don't be so paranoid' Ja, don't be so paranoid, your meter is going to fast!' lul. En toen zei die nog: 'Haven't you read the newspaper?' Nou, die zin wordt dus door elke oplichter gebruikt!! Vuile oplichter! 'Yes, I've read it, and it wasn't in it!' Hij werd alsmaar meergeïrriteerd, net als wij. Gelukkig waren we al snel bij het hostel. Uiteindelijk gaat het om €3,-, dus je moet je ook maar niet te druk maken. Maar is zo'n kut gevoel als je gewoon weet dat je opgelicht wordt en je er niks aan kunt doen!
Laatste nacht in BA, slechte nacht gehad. Het hostel was heel gehorig en mensen waren allemaal hardop aan het praten in de gang. Zo'n 3 uurtjes geslapen.. Om 8 uur ging mijn wekker. Tas ingepakt en met Anneleen samen ontbeten. Had echt last van heimwee en kon amper wat eten. Voelde naar om terug te vliegen naar Santiago en niet gewoon naar het oosten. Maarja, nog een maandje er door heen stampen. Anneleen liep met me mee naar de bus. Ik ging weer voor de goedkope, maar lange weg. We zagen te laat allemaal bussen die naar het vliegveld gingen, die ik dus miste. De juiste bus kwam maar niet. Ik stapte in bij een bus waar airport op stond, maar de chauffeur stuurde er me weer uit. Ging ie er toch niet heen. Kon haast niet vragen welke bus ik dan wel moest nemen, hij reed zo'n beetje weg toen ik nog volbeladen in de deuropening stond! Kut Argentijnen! Eerst zo vriendelijk, maar nu had ik het met ze gehad, stomme taxi- enbuschauffeurs! Ondertussen vroeg ik aan een taxi hoe duur het zou zijn naar het vliegveld, viel me nog mee. Ik besloot nog 5 minuten te wachten en dan de bus te nemen. Toen uit eindelijk kwam de bus! Ik zou een uurtje voor vertrek aan komen. Dat wordt nog racen! Aangekomen bij het vliegveld wist ik niet bij welke terminal ik moest zijn. Ik werd gewezen naar A, hier in de rij voor bagage drop off. Mensen voor mij in de rij moesten ook naar Santiago. Ook moest ik nog heel nodig plassen, dus vroeg hen of ze even op mijn tas wilden passen. Ok, dat is één opluchting. Uiteindelijk tas ingeleverd (zelf was ik al online ingechecked) en ik moet 'daar' heen, maar ik moest wel opschieten! Ik zag nergens gate 13 staan, shit, ik moet toch niet naar de andere terminal?! Daar wees ze wel heen... Ik naar buiten, nee dit kan niet kloppen, vragen aan mensen, die geen Engels kunnen. Hee, idee, leer even Engels als je bij een internationaal bedrijf werkt!! Terug naar binnen, bleek dat ik naar boven moest. Gelukkig stond er bij douane geen lange rij, achter mij aan rende een Italiaanse jongen, ik vroeg hem of hij toevallig ook naar Santiago moest. Bij de immigratie stond wel een rij, mijn 'reisbuddy' vroeg aan de eerste mensen in de rij of we voor mochten, want dat was heel belangrijk! Ok, chill, toen kreeg ik gelijk als eerste een stempel :) Toen als een gek rennen naar de gate. Vroeg me altijd al af hoe dat zou moeten voelen als ik mensen zag rennen op Schiphol, nou zo dus, niet leuk!! Gate 13 was uiteraard een ongeluksgetal, die was het verste weg!! =S Ondertussen zag ik nog op een scherm staan: 'took off' NEE!! Dat kan niet waar zijn!!!
Gelukkig, was niet waar :) en was ik op tijd met boarden, kwam ik daar aan met een kop zo rood als vuur..
In het vliegtuig mocht ik nog iemand van mijn stoel jagen. 'I think it's mine seat, but I don't mind.' Stomme idioot, echt wel dat dat míjn stoel is!! Grr! Was nog vol adrenaline, maar kon tijdens mijn vlucht weer tot rust komen en wat geslapen, dat had ik immers niet zoveel gedaan. Nog wel genoten van mijn plaatsje aan het raam, wat een uitzicht over het Andesgebergte!
Gelukkig, was niet waar :) en was ik op tijd met boarden, kwam ik daar aan met een kop zo rood als vuur..
In het vliegtuig mocht ik nog iemand van mijn stoel jagen. 'I think it's mine seat, but I don't mind.' Stomme idioot, echt wel dat dat míjn stoel is!! Grr! Was nog vol adrenaline, maar kon tijdens mijn vlucht weer tot rust komen en wat geslapen, dat had ik immers niet zoveel gedaan. Nog wel genoten van mijn plaatsje aan het raam, wat een uitzicht over het Andesgebergte!
Dan nog: beelden zeggen meer dan 1000 woorden.. Hier staan nog meer foto's:
Buenos Aires, the follow-up :)
21 okt. 2010
🇦🇷
vanuit Argentinië
Alweer een week geleden kwam ik aan in Buenos Aires, hoog tijd voor een vervolg!
Vrijdagavond dus gewoon braaf gaan slapen.
Zaterdag was het mooi weer en had ik 'Evita' op het dagprogramma staan. Met de metro (ik had me voorgenomen om niet weer een 4daagse te lopen) naar Plaza Italia, waar vlakbij het museum van Evita is. Door een mooi park gelopen, lekker rustig en eindelijk liep ik weer eens in het groen. Echt heerlijk relaxed. Was ik wel even aan toe, beetje bijkomen van de grote stad. Buenos Aires heeft 'maar' 2,8 miljoen inwoners en is een stuk overzichtelijker dan Santiago en veel meer bomen in het straatbeeld en leuke parkjes. Daarna naar het museum van Evita waar ik studentenkorting kreeg. Ik had voor ik weg ging de film Evita met Madonna gezien, maar daarin deden ze alleen maar negatief over haar. Dus ik wilde even een beter beeld krijgen. Daarna met de bus naar de begraafplaats waar Evita ligt. Het is niet helemaal duidelijk hoe die bussen rijden, staat nergens aangegeven, maar ik dacht, ach ik stap gewoon een bus in en zie wel waar ik uit kom. Kwam nog in de buurt ook. Eerst nog door een park met een artisania (!) markt, ja ik moet mijn verslaving wel bij houden natuurlijk ;) en daarna naar de begraafplaats. Het was gratis, maar je kon er niet onderuit geld te geven voor het goede doel. De man van het goede doel vertelde me dat de vader van Maximá er ook ligt. Op de begraafplaats was het een beetje vreemd. Loop je daar als toerist beetje naar andermans graftombes te kijken. Ontmoette een vriendelijk Amerikaans stel die er hetzelfde over dachten. Aangekomen bij het familiegraf van Evita was het ook een beetje raar. Is het nou gepast om hier een foto van te maken? Nouja, iedereen doet het, dus ook maar gedaan. Nog wat andere graftombes bekeken, de een nog meer uitgedost dan de ander. Probeerde nog het graf te vinden van de vader van Maxima, maar het was zó groot, gewoon een doolhof. Later begreep ik van die man dat hij in deze stad ligt, maar niet op dezelfde begraafplaats. Ondertussen was het tijd om terug naar het hostel te gaan, want Anneleen was geland. Ik werd nog 'geholpen' door twee jongens, die zelf niet de weg wisten. Verdomme, stuur mij dan niet ook de verkeerde kant op en help me niet als ik daar niet eens om vraag! Ik stap hier gewoon de bus in. 'Ja, maar dat kan niet.' 'Jawel, dat kan ik wel. Ciaoo' Weer een random bus in gestapt, in de hoop dat die me dichterbij het hostel bracht. Hm, niet helemaal, maar ach, zo zie je nog eens wat. Onderweg naar het hostel hoorde ik muziek en voor ik het wist was ik in een carnavalstoet beland! Echt heel leuk, allemaal uitgedoste mensen en maar dansen! Zulke dingen zijn niet te plannen. Uiteindelijk net iets voor Anneleen in het hostel gearriveerd. We waren heel blij elkaar te zien en de jongen van het hostel begreep niet helemaal wat hier nou gebeurde. Bij gekletst en later weer de stad in gegaan, stadsdeel San Telmo. Ik had gelezen dat hier een antiekmarkt is en ook allemaal antiekwinkeltjes in de straten daar. Heel leuk straatje en ergens in het midden zagen we een overdekte markt. Één kraampje had allemaal oude leren tassen. Heel erg gaaf! Even neuzen, hmm, misschien toch niks. Toch nog beter gekeken en we vonden allebei een hele gave tas. Het vrouwtje was ook heel leuk. Ik wilde eigenlijk een schouderband op mijn tas en vroeg of dat mogelijk was. Ja hoor! En ze knipte zo een band van een andere tas. 5 minuten later had ik mijn perfecte tas! Na een koffie en heel blij te zijn met onze tassen, 'kijk ze nou!' zijn we terug naar het hostel gegaan. We kookten in het hostel, lekker makkelijk; spinazie croquettes en worstjes, wat er uiteindelijk haast uit zag als boerenkool.. mjammie.. Anneleen heeft een vriend in Buenos Aires zitten, met hem hadden we af gesproken voor die avond. We deden mee met de pub crawl en Marloes ging ook mee, met haar suffe 'date' die door een collega was geregeld. We waren alleen te laat om ons in te schrijven, en hadden dus ook niet betaald, dus deden we eigenlijk gewoon illegaal mee aan de pub crawl. We blijven Hollanders hè? ;)
Zaterdag was het mooi weer en had ik 'Evita' op het dagprogramma staan. Met de metro (ik had me voorgenomen om niet weer een 4daagse te lopen) naar Plaza Italia, waar vlakbij het museum van Evita is. Door een mooi park gelopen, lekker rustig en eindelijk liep ik weer eens in het groen. Echt heerlijk relaxed. Was ik wel even aan toe, beetje bijkomen van de grote stad. Buenos Aires heeft 'maar' 2,8 miljoen inwoners en is een stuk overzichtelijker dan Santiago en veel meer bomen in het straatbeeld en leuke parkjes. Daarna naar het museum van Evita waar ik studentenkorting kreeg. Ik had voor ik weg ging de film Evita met Madonna gezien, maar daarin deden ze alleen maar negatief over haar. Dus ik wilde even een beter beeld krijgen. Daarna met de bus naar de begraafplaats waar Evita ligt. Het is niet helemaal duidelijk hoe die bussen rijden, staat nergens aangegeven, maar ik dacht, ach ik stap gewoon een bus in en zie wel waar ik uit kom. Kwam nog in de buurt ook. Eerst nog door een park met een artisania (!) markt, ja ik moet mijn verslaving wel bij houden natuurlijk ;) en daarna naar de begraafplaats. Het was gratis, maar je kon er niet onderuit geld te geven voor het goede doel. De man van het goede doel vertelde me dat de vader van Maximá er ook ligt. Op de begraafplaats was het een beetje vreemd. Loop je daar als toerist beetje naar andermans graftombes te kijken. Ontmoette een vriendelijk Amerikaans stel die er hetzelfde over dachten. Aangekomen bij het familiegraf van Evita was het ook een beetje raar. Is het nou gepast om hier een foto van te maken? Nouja, iedereen doet het, dus ook maar gedaan. Nog wat andere graftombes bekeken, de een nog meer uitgedost dan de ander. Probeerde nog het graf te vinden van de vader van Maxima, maar het was zó groot, gewoon een doolhof. Later begreep ik van die man dat hij in deze stad ligt, maar niet op dezelfde begraafplaats. Ondertussen was het tijd om terug naar het hostel te gaan, want Anneleen was geland. Ik werd nog 'geholpen' door twee jongens, die zelf niet de weg wisten. Verdomme, stuur mij dan niet ook de verkeerde kant op en help me niet als ik daar niet eens om vraag! Ik stap hier gewoon de bus in. 'Ja, maar dat kan niet.' 'Jawel, dat kan ik wel. Ciaoo' Weer een random bus in gestapt, in de hoop dat die me dichterbij het hostel bracht. Hm, niet helemaal, maar ach, zo zie je nog eens wat. Onderweg naar het hostel hoorde ik muziek en voor ik het wist was ik in een carnavalstoet beland! Echt heel leuk, allemaal uitgedoste mensen en maar dansen! Zulke dingen zijn niet te plannen. Uiteindelijk net iets voor Anneleen in het hostel gearriveerd. We waren heel blij elkaar te zien en de jongen van het hostel begreep niet helemaal wat hier nou gebeurde. Bij gekletst en later weer de stad in gegaan, stadsdeel San Telmo. Ik had gelezen dat hier een antiekmarkt is en ook allemaal antiekwinkeltjes in de straten daar. Heel leuk straatje en ergens in het midden zagen we een overdekte markt. Één kraampje had allemaal oude leren tassen. Heel erg gaaf! Even neuzen, hmm, misschien toch niks. Toch nog beter gekeken en we vonden allebei een hele gave tas. Het vrouwtje was ook heel leuk. Ik wilde eigenlijk een schouderband op mijn tas en vroeg of dat mogelijk was. Ja hoor! En ze knipte zo een band van een andere tas. 5 minuten later had ik mijn perfecte tas! Na een koffie en heel blij te zijn met onze tassen, 'kijk ze nou!' zijn we terug naar het hostel gegaan. We kookten in het hostel, lekker makkelijk; spinazie croquettes en worstjes, wat er uiteindelijk haast uit zag als boerenkool.. mjammie.. Anneleen heeft een vriend in Buenos Aires zitten, met hem hadden we af gesproken voor die avond. We deden mee met de pub crawl en Marloes ging ook mee, met haar suffe 'date' die door een collega was geregeld. We waren alleen te laat om ons in te schrijven, en hadden dus ook niet betaald, dus deden we eigenlijk gewoon illegaal mee aan de pub crawl. We blijven Hollanders hè? ;)
Omdat we wel met de groep mee liepen kregen we alsnog de shotjes. Later was het mijn beurt om bier te halen. Ik kon alleen kiezen of een hele kleine maat, of een grote. Naast dat andere kleine glaasje zag het er ook weer niet zó groot uit, maar toen ik dat had besteld ging er een literfles in één glas. Oh. Ik kon het niet eens dragen! Kortom, werd een gezellige avond. Later gingen we nog naar een club, wij mochten natuurlijk niet mee met de bus, dus namen we een taxi. Bij de club moesten we betalen omdat we geen pubcrawl bandje hadden. Anneleen: 'Hee,we kunnen toch ook gewoon zo?' En toen stonden we ineens aan het goede kant van het hekje :) Marloes had wel de 40 pesos betaald =s. Ik was eigenlijk best moe en wilde later wel weer naar huis, voor Anneleen geen probleem, dus namen we een taxi naar huis.
Zondag rustig opgestaan en naar La Boca gegaan. Heel toeristische plek waar ze gekleurde huisjes hebben en mensen die je aandringen om bij hun te eten. Wij liepen met korte broek en onze fantastische tassen! En waren zo een hele verschijning voor menig Argentijn. We hadden alleen helemaal geen geld, dus moesten eerst toch echt op zoek naar een bank. Een paar straten uit het toeristisch gebied was het sfeertje gelijk heel anders. Hm, is het hier wel zo verstandig om te lopen? Er was een voetbalwedstrijd en er waren allemaal straten afgezet, maar wij konden er nog wel langs. Uiteindelijk moesten we steeds verder lopen voor een bank, en besloten we maar om heel ergens anders heen te gaan. We waren toch niet zo in de stemming voor dat toeristische gekkenhuis en eigenlijk heb je dat ook wel heel snel gezien. We zijn richting haven gegaan, hier heel relaxt op een terrasje gezeten met een worstje en mensen gekeken. Later via San Telmo terug gelopen. Er was nu ook op de straten zelf een markt, erg leuk en nog een souvenir gekocht voor thuis (Santiago thuis). We hadden met Marloes rond 19 uur afgesproken om samen te eten. Ze kwam helemaal wild het hostel binnen. Wat was er gebeurd, ze was de nacht ervoor opgelicht door de taxichauffeur.. Hij had tegen haar gezegd dat haar briefje van 50 niet goed was. Moest ze met ander geld betalen. 100, nee ook niet goed, weer terug gegeven. Uiteindelijk wel kunnen betalen, maar 10 pesos 'minder'. In de supermarkt zeiden ze tegen haar dat ze vals geld had. Bleek nou, hij had heel snel haar echte pesos voor zijn nepgeld gewisseld, en het neppe geld terug gegeven! Echt genaaid jongen!
Goed, toch maar uit eten gegaan. Anneleen en ik namen samen de mixed grill, was echt geen lekker vlees en we stuurden het terug. Later gelukkig wel wat lekkerder vlees gekregen. Was nog even bang dat ik op een varkensoor zat te kauwen, maar 'gelukkig' waren het de darmen.
Zondag rustig opgestaan en naar La Boca gegaan. Heel toeristische plek waar ze gekleurde huisjes hebben en mensen die je aandringen om bij hun te eten. Wij liepen met korte broek en onze fantastische tassen! En waren zo een hele verschijning voor menig Argentijn. We hadden alleen helemaal geen geld, dus moesten eerst toch echt op zoek naar een bank. Een paar straten uit het toeristisch gebied was het sfeertje gelijk heel anders. Hm, is het hier wel zo verstandig om te lopen? Er was een voetbalwedstrijd en er waren allemaal straten afgezet, maar wij konden er nog wel langs. Uiteindelijk moesten we steeds verder lopen voor een bank, en besloten we maar om heel ergens anders heen te gaan. We waren toch niet zo in de stemming voor dat toeristische gekkenhuis en eigenlijk heb je dat ook wel heel snel gezien. We zijn richting haven gegaan, hier heel relaxt op een terrasje gezeten met een worstje en mensen gekeken. Later via San Telmo terug gelopen. Er was nu ook op de straten zelf een markt, erg leuk en nog een souvenir gekocht voor thuis (Santiago thuis). We hadden met Marloes rond 19 uur afgesproken om samen te eten. Ze kwam helemaal wild het hostel binnen. Wat was er gebeurd, ze was de nacht ervoor opgelicht door de taxichauffeur.. Hij had tegen haar gezegd dat haar briefje van 50 niet goed was. Moest ze met ander geld betalen. 100, nee ook niet goed, weer terug gegeven. Uiteindelijk wel kunnen betalen, maar 10 pesos 'minder'. In de supermarkt zeiden ze tegen haar dat ze vals geld had. Bleek nou, hij had heel snel haar echte pesos voor zijn nepgeld gewisseld, en het neppe geld terug gegeven! Echt genaaid jongen!
Goed, toch maar uit eten gegaan. Anneleen en ik namen samen de mixed grill, was echt geen lekker vlees en we stuurden het terug. Later gelukkig wel wat lekkerder vlees gekregen. Was nog even bang dat ik op een varkensoor zat te kauwen, maar 'gelukkig' waren het de darmen.
Deze avond geen party en gewoon gaan slapen. We moesten een beetje uitgerust voor de volgende dag, want wat stond op de planning?! Hoe kan het ook anders: Shoppen!!
Buenos Aires baby!! [pt. 1]
15 okt. 2010
🇦🇷
vanuit Argentinië
Joehoeee!!!! I`m in Big Apple Buenos Aires!!
Maar eerst nog wat beleefd in Santiago =) Wat betreft stage, jaja, we doen ook nog nuttige dingen..! ;)
Woensdag konden we met de auto naar stage. Heel handig, want de ´Handyman´, hij heet eigenlijk Erasmo, had goed nieuws!! Hij had materiaal kunnen scoren! We reden naar zijn huis om het op te halen. Hij woont helemaal in het Zuiden, dus mochten we lekker door de ghetto. Hij had ijzeren buizen en wieltjes, precies wat we zochten, ongeveer. We sjouwden de spullen in de auto en voor het eerst zag ik een lasapparaat. 'Lijkt wel een soldeerbout! Lassen is toch met de vonkjes, waar komen die vandaan dan?!' 8) We brachtten alles bij Crescendo en handyman had er zin in, we gingen gelijk aan het werk! Uhm, ok.. Na wat passen en meten op 'Buurman&Buurman' stijl, kregen we 1 zijkant al klaar! En hoppa, door met de volgende! We hadden eigenlijk 2 weken op de planning staan om te bouwen, maar met dit tempo..
Heel relaxt dus!!
Woensdagavond hebben we live gezien hoe alle mijnwerkers vrij kwamen. Ze hebben 21 uur live tv vol kunnen praten over hetzelfde, erg knap! Zelf niet echt iets meegekregen van dikke party, anderen wel. Verder mijn spullen ingepakt voor Buenos Aires en nog even Evita gekeken, nog een beetje voorbereiding voor BA.
Donderdag eerst nog naar stage. Kon ik in mijn eentje mee helpen met de lunch; kotsende mensen, zeurende mensen die niet wilde eten, nice. Daarna kon ik zelf lunchen en moest ik even letten op een jongen die net een aanval had gehad, die er nog half een beetje in zat. 'Gelukkig' ben ik wat gewend met jou, Ewout..
Daarna op weg naar het vliegveld!! Alles verliep soepeltjes en ik was ruim op tijd. Nog even kletsen met Wouter op msn en daarna moest ik toch een keertje door de douane. Ik zat bij het raam, dus had mooi uitzicht op de bergen! Vlucht verliep goed, de landing was nog even 2 keer stuiteren, ieehhhh! Op het vliegveld wat verdwaalde dollars gewisseld en gevraagd om munten voor de bus. Iedereen wilde me in een taxi zetten, nee, ik ga met de bus! Het koste maar 2 pesos, 0,50 cent ofzo? En ik heb ongeveer elke ghetto gezien..! =S pff, elke mogelijke afslag namen we om mensen uit elke achterstandswijk op te pikken. Ik was dan ook de enige tourist en menig Argentijn keek verbaasd als ze mij zagen zitten. Naja, het is goedkoop, en zo zie je nog eens wat.. in het donker... Uiteindelijk duurde mijn busrit van het vliegveld naar de stad langer dan mijn vlucht!! De chauffeur wist gelukkig wel precies waar hij me moest afzetten. Ik moest iets van 5 blokken lopen en ik wilde met de taxi. Ik was echt een uber tourist, dus wilde geen risico lopen. Net als je een taxi nodig hebt, zie je er natuurlijk geen. Dan maar lopen. Uiteindelijk toch bij een taxi ingestapt. Was het nog maar 1 blok verder! =p De chauffeur kon er wel om lachen, ja, lekker makkelijk geld verdienen zo.
In het hostel was het nogal een suffe bende, zat een Duits meisje op de kamer, echt niks leuks aan. Ging maar bij anderen zitten en raakte aan de praat met een meisje, oh, ook Nederlands! Zij slaapt ook in dezelfde kamer, wel leuk =)
Vanochtend met dat Nederlandse meisje, Marloes ontbeten. Daarna in mijn eentje de stad in gegaan. Dat vond ik wel even lekker, zo op mezelf. Heb ongeveer de hele stad doorgelopen! De 4-daagse is er niks bij.. Maar zo heb ik al wel veel gezien! Ik ben begonnen met de grote bezienswaardigheden, zoals `Casa Rosada´, waar Eva Peron de mensen toesprak. Later belande ik een grote winkelstraat. Overal winkels met leren jassen, tassen en schoenen. Aaaahhh!!! ohoh, als ware shoe en tassen addict, hoe gaat mijn spaarrekening dit overleven..?=S
Ik deed mijn best om er niet te erg als tourist uit te zien. Is aardig gelukt, zeker als je kijkt naar de andere touristen; ik loop niet met wandelschoenen, fototoestel op mijn buik, lonely planet in de hand. Een man vroeg zelfs of ik uit Chili kwam! Nee, Holandia. Hij vroeg of ik naar iets op zoek was en vertelde hem dat ik wel een leren tas wil. Oh, ik weet wel waar je heen moet, follow me! Oh, ok. Later dacht ik, hee, is dit wel slim, zomaar met een man mee ergens heen, niet wetend waar naar toe..? Maar we liepen midden in de stad, geen achteraf straatje, dus niks aan de hand. Maar waar hij me naar toe bracht, was niks naar mijn smaak. Vroeg hem naar leren jasjes die men op maat kan maken. Ohja, kom maar mee! Hmm, gaat hij me straks geld vragen hiervoor? Toen stond ik daar in een winkeltje, leren jassen te passen, die ik helemaal niet wilde, waar bij 1 man en 2 vrouwtjes mij hielpen een jas aan te trekken. Blijkbaar zagen ze mij als goede potentiële klant...? Shit, hoe kom ik hier nou weer weg? Ok, ik ga erover nadenken, ciaoooo! Verder gelopen en kwam uit bij de begrafenis waar Evita ligt. Nu had ik geen tijd om dat te bezoeken want ik had met Marloes ergens anders in de stad afgesproken. Palermo Soho, waar allerlei jonge hippe designers zitten. We stapten uit bij de metro. Hm, nou, zo hip ziet het er helemaal niet uit! Wat verder doorgelopen en het werd gelukkig al wel hipper. Later ergens wat gedronken en toen we juist weer terug gingen naar het hostel, kwamen we in de echt goede straten!! Shit! Hier was het echt heel leuk, allemaal leuke aparte winkeltjes en barretjes! Straten met kinderkopjes en vooral laaggebouw, hele vriendelijke uitstraling. Hier ga ik zeker nog een keertje terug, als ik de tijd heb..
Terug met de metro, eindelijk niet lopen voor mij, wat boodschappen gedaan en in het hostel pasta gemaakt. Na al dat lopen kan ik niet meer, dus ga vanavond niet meer uit. Het is nog steeds verder een beetje een duffe bende hier, tijd dat Anneleen komt!!
Nu maar op tijd slapen, mijn benen wat rust geven.
Tot zover part 1! ;)
Wat nou koud en regen in het Zuiden?!
12 okt. 2010
🇨🇱
vanuit Chili
Dit weekend vol bepakt met thermo goed, dikke truien en regenjas naar het Zuiden..
Het was nog even gestress of we wel op tijd zouden zijn bij de bus, maar we hadden het alle vier gered: Noora, Anneleen, Ruben en ik. We vertrokken iets later dan half 9 's avonds, mede door ons. Tja, zijn die Chilenen te laat door Europeanen! Na zozo geslapen te hebben in de bus, kwamen we rond 9 uur aan bij Puerto Montt. We hadden al gehoord dat hier eigenlijk niet zoveel te beleven viel, maar gelukkig had Anneleen al een heel plan bedacht. Na een ontbijtje met taart (goh, waar zouden die kilootjes toch vandaan komen...?) wat door het stadje gelopen. Wat marktjes bezocht, ik kon me inhouden, konden we later verder met de bus naar Castro, de hoofdstad van het eiland Chiloé. Ohja, het is een eiland, dus we moeten natuurlijk met een pondje! Het zonnetje scheen heerlijk, dus konden we op de pond fijn een frisse neus halen. Na een rit van 3 uur, door een liefelijk landschap, kwamen we aan in Castro. Er zat een hostel vlakbij het busstation, prima, nemen we. We liepen wat door het stadje en natuurlijk moesten we weer de artisania marktjes bezoeken, arme Ruben.. We zijn er een beetje verslaafd aan.. Overal is eigenlijk hetzelfde te koop, maar het verschilt toch ook altijd een beetje en dat is dus het probleem: je moet alles bekijken!
Het was nog even gestress of we wel op tijd zouden zijn bij de bus, maar we hadden het alle vier gered: Noora, Anneleen, Ruben en ik. We vertrokken iets later dan half 9 's avonds, mede door ons. Tja, zijn die Chilenen te laat door Europeanen! Na zozo geslapen te hebben in de bus, kwamen we rond 9 uur aan bij Puerto Montt. We hadden al gehoord dat hier eigenlijk niet zoveel te beleven viel, maar gelukkig had Anneleen al een heel plan bedacht. Na een ontbijtje met taart (goh, waar zouden die kilootjes toch vandaan komen...?) wat door het stadje gelopen. Wat marktjes bezocht, ik kon me inhouden, konden we later verder met de bus naar Castro, de hoofdstad van het eiland Chiloé. Ohja, het is een eiland, dus we moeten natuurlijk met een pondje! Het zonnetje scheen heerlijk, dus konden we op de pond fijn een frisse neus halen. Na een rit van 3 uur, door een liefelijk landschap, kwamen we aan in Castro. Er zat een hostel vlakbij het busstation, prima, nemen we. We liepen wat door het stadje en natuurlijk moesten we weer de artisania marktjes bezoeken, arme Ruben.. We zijn er een beetje verslaafd aan.. Overal is eigenlijk hetzelfde te koop, maar het verschilt toch ook altijd een beetje en dat is dus het probleem: je moet alles bekijken!
's Avonds aten we bij een vrouwtje in de huiskamer, heel erg leuk en nog lekker ook! Voor het dessert gingen we ergens anders heen. Dat was me toch een taart!!
Zaterdagochtend gingen we met de bus naar het westen, naar het nationaal park. In de Lonely Planet lazen we dat we ons goed voor moesten bereiden: wollen sokken en regenwerende kleding en genoeg water als je langer dan een uur wilt lopen. Ohoh. Maar wat nou wollen sokken en regen?! We hadden een stralend blauwe lucht!! We konden jammer genoeg maar een klein stukje van het park zien, maar het was wel heel mooi. We moesten 's middags wachten op de bus terug, dan maar een biertje in de zon. Ze hadden ons beter kunnen waarschuwen voor zon, want we waren een beetje verbrand.. 's Avonds waren we allemaal in voor eten bij de 'vreetschuur', ja ook Finse Noora, hoewel de uitspraak wat moeilijk lag =P
Daarna bij een andere bar biertjes gedronken en later moe en voldaan naar bed.
's Nachts werd onze nachtrust bruut verstoord. Er klonk keihard gebons op de deur, ik schrok wakker, net als de anderen. Een Chileense meisje begon te schreeuwen, in echte Chileense slang, dat ze naar binnen wilde. Je mocht tot 22:30 uur naar binnen en het was ondertussen 5 uur 's ochtends. Ja, dan wordt het lastig als je dronken en schreeuwend voor de deur staat. De vrouw van het hostel riep uit het raam dat ze niet meer naar binnen mocht. Het geschreeuw ging maar door. Toen kwam daar de politie. Ze werd in de auto gezet, maar bleef maar schreeuwen. De politie besloot om haar achter in een ander busje te stoppen, wat eerder geschikt is voor honden.. We zaten eerste rang voor het raam, dus konden het voorval mooi aanschouwen.
De volgende ochtend toen we gingen uitchecken zei de man dat ze wat problemen hadden vannacht. Oh? We vroegen wat er nou precies was gebeurd. Dat meisje was gaan drinken met haar zus en haar dochtertje, (van 2,5 jaar!!!) was nog in het hostel. Ja, dat schreeuwend hysterisch dronken kind was een moeder!!!! ..... Ja, dat dus.
We namen de bus naar Ancud, een stadje in het noorden van Chiloé. We dropten onze backpacks bij de terminal en zaten naar een poster vanpinguïn tours te kijken. De man van de bagage vroeg of we daar soms heen wilden, hij kon wel iemand regelen. Ok, prima! Na een taxi ritje van 3 kwartier, over zandweggetjes en met mooie uitzichten kwamen we bij de pinguïn tours aan. Met een zwemvest aan werden we via een karretje, -ja deze prinsesjes wilden geen natte voeten!-, het bootje in gezet. We hadden een leuke gids, echt een zeeman. Hij wees goed aan waar een pinguïn zat en 'zong' dan: pinguïiinnn! We zagen ook nog 2 zeeleeuwen en een zee otter in de zee! We waren erg blij met deze trip, zo zagen we ook nog wat meer van Chiloé!
Terug in Ancud moesten uiteraard wéér de Artisania marktjes bezocht worden. Daarna gelunched en naar een mooi uitkijk plekje gelopen. Later terug naar de busterminal. Oh, er zijn er meer dan 1.. Bij aankomst waren we gelijk een taxi ingestapt, dus geen idee bij welke onze tassen lagen.. Shit. Les 1: kruis altijd op de map aan waar je aankomt. Goed uiteindelijk kwamen we aan en kochten we een buskaartje naar Puerto Montt. Hier kwamen we rond 20 uur aan en stapten we gelijk een volgend busje in om naar Puerto Varas te gaan. Vanaf hier heb je heel mooi uitzicht op een meer met vulkanen. We vonden een heel leuk hostel, was gelijk gezellige boel. We gingen met zijn allen naar de bar, mutsen op, dikke jassen aan, want het was koud. Uiteindelijk hoefden we alleen maar de straat over te steken voor een leuke bar. Pizza gegeten en warme chocomelk, wat mijn buik niet een hele leuke combinatie vond. Vroeg naar bed.
We hadden een leuk plan voor de volgende ochtend. Fietsen huren en een stukje langs het meer fietsen, picknick erbij, good life! Helaas was het de volgende ochtend bewolkt. Okeee dan maar naar de Artisania markt! We werden helemaal melig als giechelende meisjes van 13. Later stonden we bij het meer. 'Nou, nu kunnen we de vulkanen niet zien.' 'Oohjaa daarom waren we hier!' Weer gelach. We besloten om een stukje met de bus te gaan, waar je ook heel mooi uitzicht zou hebben, als het dus niet bewolkt zou zijn. We kwamen aan in het 'centrum'. Is dit het centrum?! We liepen naar een groot gebouw, het theater, wat ook al gelijk de grootste trekpleister was. Oh, weet je wat we doen: Artisaniaaaa!! Doen we niks voor niks, we zijn bezig met research voor ons nog op te zetten big business. We willen sjalen van hier importeren naar Nederland. Anneleen is al de doosjes van de bus aan het sparen..
Het waaide behoorlijk en het klaarde zo waar een beetje op. Kiijkkk je ziet een stukje berg!! We gingen lunchen en toen ik terug kwam van de wc: woooohh!!!! Enthousiast naar buiten waar Anneleen ook al was: AAAAahhhh je ziet de vulkaan!!!!! We waren leuk vermaak voor de mensen van het restaurant.. Ons goede gedrag werd dus mooi beloond met een mooi uitzicht.
Good view, good life.
Na de lunch een hele fotoshoot voor de vulkaan. Het waren er eigenlijk meer, maar een zag er echt uit als een vulkaan, zoals je een vulkaan zou tekenen. Later terug met de bus naar Puerto Varas. Daar ook nog even in de zon, jaja, altijd zon, gezeten. Later tassen gepakt en met de bus naar Puerto Montt, van waar onze bus ging naar Santiago. Hier nog weer even wachten op onze bus, nog steeds in een melige bui. We willen film!! Nee, die start ik als we weer wegrijden vanuit Puerto Varas. ? Wat, Puerto Varas...? En ja hoor, 3 uur later waren we weer in Puerto Varas. Ach, we konden er gelukkig om lachen. Ik kon eigenlijk pas echt slapen toen het al weer lichter werd. Maar het was een geweldig weekend! Het was heel gezellig, hebben veel gezien en gedaan maar toch op een relaxte manier. En wat hadden we toch geluk met het weer!! Niemand wil ons geloven dat we 4 dagen zon hebben gehad!! =D
We hebben de 'handy-man' een boodschappenlijst gegeven en zelf kwam hij ook nog met dingen als verf. Hij ging vandaag proberen het materiaal te kopen. Morgen hebben we een auto, dus kunnen we verder met onze zoektocht naar materiaal. Dan volgende 2 weken: bouwen!
Het lijkt nu misschien wel heel erg of we alleen maar weekend hier hebben, maar de mensen zijn nog heel blij met ons en het loopt tot nu toe nog volgens plan. =)
Horror
07 okt. 2010
🇨🇱
vanuit Chili
Ja, schrikwekkende titel?
Nou, er is geen beter woord voor wat we dinsdag hebben gezien.
Nou, er is geen beter woord voor wat we dinsdag hebben gezien.
Al 2 weken ligt één van de deelnemers in het ziekenhuis. Hij was een keer ziek naar huis gegaan van Crescendo. In het weekend werd hij schreeuwend wakker van de pijn. Hij had een vochtophoping bij zijn zij? of longen, ik heb zijn diagnose nog niet helemaal begrepen. Nu ligt hij al een tijd in het ziekenhuis, te wachten op testen. Dinsdag waren we zo aardig om langs te gaan. Van Shana en Roberta hadden we al gehoord dat het een ziekenhuis is zoals uit een horrorfilm. Je kan het je gewoon niet voorstellen zonder je er geweest bent. 'You have to go there! See for you selfs!' We kregen een kaartje mee die we konden geven aan Alain en zelf kochten we een flesje cola. We liepen in de juiste straat en zagen een gebouw wat wel op een ziekenhuis leek. Nee, dat kan het niet zijn, veels te mooi. Toen kwamen we langs een gebouw, je zou zeggen dat het niet meer gebruikt wordt, zo oud. Het ziekenhuis is dan ook gebouwd in 1813 ofzo. Oh mijn god! Dit is écht van een horrorfilm! Van Roberta hadden we duidelijke uitleg gekregen hoe we er moesten komen. Uiteindelijk zouden we bij een gang komen, wat niet echt meer een gang was, want je liep buiten, maar ze hadden het afgezet met soort canvas.. juist ja. Handig voor in de koude winters.. We kwamen inderdaad tot die gangen. Hier achter was de intensive care. Hierboven lag Alain. We moesten even wachten want hij had al 3 bezoekers. Dit waren Shana en een Amerikaanse vriendin met haar zoon, die ook wel eens bij Crescendo is, we hadden hen al ontmoet. Later met Shana liepen we de kamer in. Ik had nog niet zoveel gegeten, dus was al een beetje flauw. Toen ik die kamer binnen liep dacht ik: shit! niet flauwvallen! Het was alsof het in één keer insloeg, de ernst van de zaak. We zagen in de gangen al allemaal verroeste dingen, kabels die los hingen, oude ziekenhuisbedden midden door de gang. Maar toen ging er door mijn hoofd: fuck, er gaan gewoon mensen dood hier en dit is de laatste plek waar ze dan zijn, wat ze zien! Je zou je familielid er zo maar bij zien liggen en niet de hulp krijgen die die nodig heeft. Maar ik bleef gelukkig op mijn benen staan. Alain ligt met 5 anderen op zaal. Eerst lag hij in een andere zaal, nog veel erger. Van alarmbellen of privé gordijnen hebben ze niet gehoord. Naast hem ligt een jongen van 28 jaar, die chemo krijgt. Aan de andere kant van hem ging het ook al niet zo best. De familie zat rond dat bed alsof het het sterfbed was van die man. En daar ligt Alain dus middenin. Hij was dolblij met de kaart en het flesje cola dronk hij in één keer leg. Hij heeft het syndroom van Down en ik zie hem altijd lachen. Ook al is hij zo ziek, en ligt hij in zo'n verschrikkelijk ziekenhuis. Je zal hem niet horen klagen. Ze weten niet hoe lang het nog gaat duren. Shana lukte het na een week om eindelijk met een dokter te kunnen praten en zorgde ervoor dat hij kwam te liggen waar hij nu ligt. Ze vertelde dingen wat ze ondertussen al had gezien, een handdoek vol met uitwerpselen op het bed van Alain is daar een voorbeeld van.
De dokter en zusters lopen hier in en uit met hun kleren, gaan buiten ook rustig roken in hun werkkleding! Vraag me echt af wat zij er zelf van denken dat ze op zo'n plek werken!! Of nieuwe studenten die hier stage komen lopen. Maarja, als zij het vanaf het begin af aan zo leren, vinden ze het misschien wel normaal. Hoe moet dit nou verder?! Helaas hield mijn camera er vanaf dit moment mee op, misschien vond die het te erg om vast te leggen?
Het bezoekuur was voorbij en we moesten gaan. We hadden niet echt meer tijd om door het ziekenhuis heen te lopen. We hebben het ergste nog niet gezien. Onderweg zagen we een gang met bordje: intensive care. Nou, de deuren begaven het al haast.. Maar aan de andere kant wilden we ook niet meer zien, we vonden het al erg genoeg. Heb nu zelf dit gezien op Youtube:http://www.youtube.com/watch?v=VKNSVk4-42Q
Ik waarschuw je: het is echt schokkerend. Kreeg zelfs tranen in mijn ogen.
De dokter en zusters lopen hier in en uit met hun kleren, gaan buiten ook rustig roken in hun werkkleding! Vraag me echt af wat zij er zelf van denken dat ze op zo'n plek werken!! Of nieuwe studenten die hier stage komen lopen. Maarja, als zij het vanaf het begin af aan zo leren, vinden ze het misschien wel normaal. Hoe moet dit nou verder?! Helaas hield mijn camera er vanaf dit moment mee op, misschien vond die het te erg om vast te leggen?
Het bezoekuur was voorbij en we moesten gaan. We hadden niet echt meer tijd om door het ziekenhuis heen te lopen. We hebben het ergste nog niet gezien. Onderweg zagen we een gang met bordje: intensive care. Nou, de deuren begaven het al haast.. Maar aan de andere kant wilden we ook niet meer zien, we vonden het al erg genoeg. Heb nu zelf dit gezien op Youtube:http://www.youtube.com/watch?v=VKNSVk4-42Q
Ik waarschuw je: het is echt schokkerend. Kreeg zelfs tranen in mijn ogen.
Dan ga je toch gelijk denken: hoezo, Chili geen derdewereldland?!
Terug bij Crescendo konden we in ieder geval vertellen dat Alain heel blij was met de kaart. José Miguel hoefden we niet naar de wc te brengen, hij was ziek naar huis.
's Avonds zijn we naar Mito gegaan, de Spanish/English meeting. Was weer een gezellige avond! Ben nu gewend aan het Chileense drankje, pisco sour en ik vind het zelfs lekker! Verder deden er 2 mannen of ik een bekend iemand was en wilde met me op de foto.. Oh can I go on picture with you?! And now with me please! En vroegen ze wat ik van Chileense mannen vond. Niks, mijn vriendje is het allerbest! ;) Zo, mijn drankje is leeg, nou dag! Nog een Nederlands meisje ontmoet die niet weet wat ze moet doen met haar tijd hier, dus dan maar in Santiago blijft, ja, weird. Al met al, leuke avond!
Vanavond (woensdag) met Anna naar de kapper geweest. Werd echt gek van mijn haar! Zat totaal geen model meer in en het wordt hier zo vies en vet van al die smog! =S
Vanavond (woensdag) met Anna naar de kapper geweest. Werd echt gek van mijn haar! Zat totaal geen model meer in en het wordt hier zo vies en vet van al die smog! =S
Kwamen Anna en ik bij de kapper: uhm, wat is knippen eigenlijk in het Spaans?! Ja, goed begin! =p Maar, ben best goed geknipt :)
Morgenavond gaan we met 5 naar Puerto Montt, een afstand van 1000 km. Zo van, hee, we hebben een vrij weekend, weet je wat we doen! We pakken de bus naar Zuid-Frankrijk! Ja goed idee! Maar inderdaad dus, een goed idee. Hier gaan we naar Chiloé, een eilandje. Verder hebben we eigenlijk geen plannen en ook nog geen slaapplek, we zullen wel zien waar we stranden.
Maar mijn camera is dus stuk!! %$#%$# Superkut!! Net nu ik naar het zuiden ga en volgende week naar Buenos Aires!! =( Mama heeft die van haar opgestuurd, maar die is er pas als ik weer terug ben van BA =( Maar ik kan er waarschijnlijk van hier wel eentje lenen, maar ja, dat worden niet zúlke mooie foto's.. maar beter iets dan niets! Of in zo'n hospital liggen..
brr, en nou moet ik gaan slapen na zulke beelden..