Eerste indrukken, eerste vrienden

Nog maar anderhalve dag hier, maar al zoveel gedaan dat ik het wel een eerste reisverhaal waardig vind.

Zondagavond laat, lokale tijd kwam ik aan in Cartagena airport na twee goede vluchten. Bij mijn eerste vlucht moest ik wel even om een paracetamolletje vragen vanwege een wel heel leuk DROP gala de avond ervoor. De stewardess vond me gelukkig aardig en drukte me op het hart om heel voorzichtig te doen, zoals ieder ander. Tijdens de korte vlucht van Panama naar Cartagena heb ik slapende doorgemaakt, voor mij was het inmiddels midden in de nacht. Toen ik in Cartagena uit het vliegtuig stapte was het gelijk heel warm, als een föhn en realiseerde ik me dat ik buiten stond en niet in een warme hal. Damn, dit is wennen. Paspoort en bagage controle verliep allemaal heel soepel. Na wat geld gepind te hebben liep ik naar een taxi die me voor zo'n €5,- voor mijn hostel kon afzetten. Gelukkig, zo hoef ik niet 's nachts door een onbekende Colombiaanse stad te lopen. In het hostel werd ik verwelkomd door een lief vrouwtje en mocht ik gelijk gaan slapen, want ikhad vast een lange reis achter de rug. Tenminste, ik ga er vanuit dat ze zoiets zei. Mijn kennis Spaans is van vijf jaar geleden en zal ik nog iets meer op moeten krikken. Die nacht had ik redelijk geslapen en heel veel gedroomd. Ik heb natuurlijk zelf deze reis geboekt, maar ik verbaas me nog over het feit dat ik zomaar in Colombia ben.

De volgende ochtend raakte ik aan de praat met Fernando, een Chileense jongen. Toevalligerwijs was hij vijf jaar geleden in Nederland, toen ik in Chili zat. We besloten om na het ontbijt, vers fruit en toast, samen de stad te verkennen. Heel chill, zo had ik gelijk mijn privé tolk. Fernando is een hele aardige jongen die met iedereen op straat een praatje maakt. Waar ik gewend ben om straatverkopers te negeren en eigenlijk als een bitch te gedragen, benadert hij ze met een enthousiaste hola amigo! Zo liepen we samen door de oude stad en over de oude stadsmuur. De oude stad bestaat alleen maar uit kleurrijke kolonialegebouwen en pittoreske plazas. Aangezien ik in Nederland nog niet echt de gelegenheid had gehad om op slippers te lopen, kreeg ik op den duur wel blaren. Na heel veel kleine kleurrijke straatjes liepen we terug naar het hostel voor zwemkleding en blarenpleisters voor mij. Daar ontmoetten we David, een Franse man op sabbatical, die ons vergezelden met de lunch. Eigenlijk waren Fernando en ik van plan om nog een ford te bezichtigen, maar na de lunch had ik behoefte aan wat verkoeling. Met zijn drieën namen we een taxi naar het strand. Geen mooi strand zoals op de bekende plaatjes, maar er was een zee. Sterke verkoeling was het nu ook weer niet, ook de zee is heel warm, maar alsnog wel lekker. We trokken weer heel veel verkopers aan en zagen van alles voorbij komen. Uiteindelijk lukte het me om af te dingen op een koud biertje, á €1,50. Of misschien nog goedkoper, ik heb de rate nog niet helemaal paraat, hoeveel pesos 1euro is. Terug naar het hostel voor een verkoelende douche. Je kan hier alleen maar koud douchen, wat helemaal niet als primitief voelt met 35 graden en een hoge luchtvochtigheid.

Terug in het hostel ontmoetten we Matt, een Engelse jongen en met zijn vieren gingen we op pad voor avondeten. We belandden op een populaire plaza, met vooral backpackers en weinig Colombiaans eten, maar we hadden honger dus kozen we voor pizza. Vervolgens gingen we op zoek naar een plek voor 'bailar' en kwamen we in een bar terecht met een veelzijdig publiek, voornamelijk locals. Een Colombiaan deed nog een poging om me een dans te leren, maar met zijn veel soepelere heupen hield hij na twee nummers op. Dat ik een paar keer op zijn blote voeten stond hielp vast ook niet mee. Later draaide Fernando me nog wat rond tijdens een Merenque en zetten we onze tocht voort. Club Havana wat mij heel leuk leek, maar die bleek dicht. Dan op naar een outdoorbar wat ik overdag had gezien. Onderweg kwamen we nog een groep backpackers tegen en ik vroeg ze waar ze heen gingen. Ze hadden geen idee waarop ik zei dat ik nog wel wat wist en zo was ik ineens een tourguide in een stad die ik één dag kende. Helaas bleek de outdoor bar ook dicht en was mijn missie niet zo geslaagd. Uiteindelijk eindigden we op een rooftop en maakten we ons eigen dansvloer. Hier waren niet zoveel locals, maar dat maakte het niet minder gezellig. Even een reality check: daar sta je dan, in f** Colombia, te dansen op een dak met mensen die je net een dag kent. wtf. Ik raakte nog aan de praat met een Duits meisje, die volgende week terug naar Argentinië gaat, naar haar vriendje die ze tijdens reis heeft ontmoet. Ik vroeg haar hoe oud ze was. 19, giechelde ze. Oh ja, duidelijk.. Om half 3 was ik wel uitgedanst en liepen we samen terug naar het hostel.

Vanmorgen kon ik eerst nog niet bedenken of ik weer verder ging reizen. Ik been nou eenmaal niet zo'n planner, ook niet op de dag zelf. Ik besloot na het ontbijt om nog een nacht te blijven. Ik heb immers vakantie en ik ben er net. Niet nodig om te haasten.Morgen ga ik met de bus naar Santa Marta, vier uur hier vandaan.

In mijn eentje reizen bevalt me tot nu toe goed. Ik ging er vanuit dat ik me de eerste dagen niet zo happy zou voelen, maar daar heb ik tot op heden geen last van. Ik voel me snel thuis en voel me comfortabel bij de mensen die ik ontmoet. Ook voel ik me in Cartagena heel veilig. Het schijnt ook wel de veiligste stad van Colombia te zijn. In het hostel is gewoon wifi, wat ook weer een nadeel met zich meebrengt dat mensen veel met hun telefoon zitten. Heel anders dan vijf jaar geleden, toen het nog niet zo gewoon was. Ik doe mijn best niet zo te zijn, maar ik zit ondertussen ook een uur te typen.. Tijd om af te sluiten dus.

Eerste indrukken, eerste vrienden

Nog maar anderhalve dag hier, maar al zoveel gedaan dat ik het wel een eerste reisverhaal waardig vind.

Zondagavond laat, lokale tijd kwam ik aan in Cartagena airport na twee goede vluchten. Bij mijn eerste vlucht moest ik wel even om een paracetamolletje vragen vanwege een wel heel leuk DROP gala de avond ervoor. De stewardess vond me gelukkig aardig en drukte me op het hart om heel voorzichtig te doen, zoals ieder ander. Tijdens de korte vlucht van Panama naar Cartagena heb ik slapende doorgemaakt, voor mij was het inmiddels midden in de nacht. Toen ik in Cartagena uit het vliegtuig stapte was het gelijk heel warm, als een föhn en realiseerde ik me dat ik buiten stond en niet in een warme hal. Damn, dit is wennen. Paspoort en bagage controle verliep allemaal heel soepel. Na wat geld gepind te hebben liep ik naar een taxi die me voor zo'n €5,- voor mijn hostel kon afzetten. Gelukkig, zo hoef ik niet 's nachts door een onbekende Colombiaanse stad te lopen. In het hostel werd ik verwelkomd door een lief vrouwtje en mocht ik gelijk gaan slapen, want ikhad vast een lange reis achter de rug. Tenminste, ik ga er vanuit dat ze zoiets zei. Mijn kennis Spaans is van vijf jaar geleden en zal ik nog iets meer op moeten krikken. Die nacht had ik redelijk geslapen en heel veel gedroomd. Ik heb natuurlijk zelf deze reis geboekt, maar ik verbaas me nog over het feit dat ik zomaar in Colombia ben.

De volgende ochtend raakte ik aan de praat met Fernando, een Chileense jongen. Toevalligerwijs was hij vijf jaar geleden in Nederland, toen ik in Chili zat. We besloten om na het ontbijt, vers fruit en toast, samen de stad te verkennen. Heel chill, zo had ik gelijk mijn privé tolk. Fernando is een hele aardige jongen die met iedereen op straat een praatje maakt. Waar ik gewend ben om straatverkopers te negeren en eigenlijk als een bitch te gedragen, benadert hij ze met een enthousiaste hola amigo! Zo liepen we samen door de oude stad en over de oude stadsmuur. De oude stad bestaat alleen maar uit kleurrijke kolonialegebouwen en pittoreske plazas. Aangezien ik in Nederland nog niet echt de gelegenheid had gehad om op slippers te lopen, kreeg ik op den duur wel blaren. Na heel veel kleine kleurrijke straatjes liepen we terug naar het hostel voor zwemkleding en blarenpleisters voor mij. Daar ontmoetten we David, een Franse man op sabbatical, die ons vergezelden met de lunch. Eigenlijk waren Fernando en ik van plan om nog een ford te bezichtigen, maar na de lunch had ik behoefte aan wat verkoeling. Met zijn drieën namen we een taxi naar het strand. Geen mooi strand zoals op de bekende plaatjes, maar er was een zee. Sterke verkoeling was het nu ook weer niet, ook de zee is heel warm, maar alsnog wel lekker. We trokken weer heel veel verkopers aan en zagen van alles voorbij komen. Uiteindelijk lukte het me om af te dingen op een koud biertje, á €1,50. Of misschien nog goedkoper, ik heb de rate nog niet helemaal paraat, hoeveel pesos 1euro is. Terug naar het hostel voor een verkoelende douche. Je kan hier alleen maar koud douchen, wat helemaal niet als primitief voelt met 35 graden en een hoge luchtvochtigheid.

Terug in het hostel ontmoetten we Matt, een Engelse jongen en met zijn vieren gingen we op pad voor avondeten. We belandden op een populaire plaza, met vooral backpackers en weinig Colombiaans eten, maar we hadden honger dus kozen we voor pizza. Vervolgens gingen we op zoek naar een plek voor 'bailar' en kwamen we in een bar terecht met een veelzijdig publiek, voornamelijk locals. Een Colombiaan deed nog een poging om me een dans te leren, maar met zijn veel soepelere heupen hield hij na twee nummers op. Dat ik een paar keer op zijn blote voeten stond hielp vast ook niet mee. Later draaide Fernando me nog wat rond tijdens een Merenque en zetten we onze tocht voort. Club Havana wat mij heel leuk leek, maar die bleek dicht. Dan op naar een outdoorbar wat ik overdag had gezien. Onderweg kwamen we nog een groep backpackers tegen en ik vroeg ze waar ze heen gingen. Ze hadden geen idee waarop ik zei dat ik nog wel wat wist en zo was ik ineens een tourguide in een stad die ik één dag kende. Helaas bleek de outdoor bar ook dicht en was mijn missie niet zo geslaagd. Uiteindelijk eindigden we op een rooftop en maakten we ons eigen dansvloer. Hier waren niet zoveel locals, maar dat maakte het niet minder gezellig. Even een reality check: daar sta je dan, in f** Colombia, te dansen op een dak met mensen die je net een dag kent. wtf. Ik raakte nog aan de praat met een Duits meisje, die volgende week terug naar Argentinië gaat, naar haar vriendje die ze tijdens reis heeft ontmoet. Ik vroeg haar hoe oud ze was. 19, giechelde ze. Oh ja, duidelijk.. Om half 3 was ik wel uitgedanst en liepen we samen terug naar het hostel.

Vanmorgen kon ik eerst nog niet bedenken of ik weer verder ging reizen. Ik been nou eenmaal niet zo'n planner, ook niet op de dag zelf. Ik besloot na het ontbijt om nog een nacht te blijven. Ik heb immers vakantie en ik ben er net. Niet nodig om te haasten.Morgen ga ik met de bus naar Santa Marta, vier uur hier vandaan.

In mijn eentje reizen bevalt me tot nu toe goed. Ik ging er vanuit dat ik me de eerste dagen niet zo happy zou voelen, maar daar heb ik tot op heden geen last van. Ik voel me snel thuis en voel me comfortabel bij de mensen die ik ontmoet. Ook voel ik me in Cartagena heel veilig. Het schijnt ook wel de veiligste stad van Colombia te zijn. In het hostel is gewoon wifi, wat ook weer een nadeel met zich meebrengt dat mensen veel met hun telefoon zitten. Heel anders dan vijf jaar geleden, toen het nog niet zo gewoon was. Ik doe mijn best niet zo te zijn, maar ik zit ondertussen ook een uur te typen.. Tijd om af te sluiten dus.

Tijd om dag te zeggen

Het laatste deel van mijn reisverslag schrijf ik vanuit mijn huisje in Delft. Inmiddels ben ik weer een aantal dagen geland in Nederland, fysiek dan. Met mijn hoofd zit ik nog in Alaska. 's Nachts droom ik er over en ook overdag, als ik mijn ogen dicht doe, zie ik het Alaskaans landschap voor me. De stem van Jesper kan ik nog helder horen, 'look Mar!' Jesper schijnt elke ochtend te vragen waar ik ben. We hebben gisteren even geskyped, zodat hij me op het scherm kon zien en het misschien beter zou begrijpen. 'Mar come back here..' De schat, echt mijn maatje.

De laatste dagen hebben we nog veel samen opgetrokken en hebben we hele fijne dagen gehad. Woensdag zijn Ewout, Jepser en ik naar het Anchorage museum gegaan. Een erg mooi museum, met kunst uit Alaska, de geschiedenis en een groot deel over de cultuur van de natives. Ook voor de kinderen, was er een leuk deel in het museum waar je allerlei dingen kon ontdekken. Ok, niet alleen leuk voor kinderen. Je kon er met ballen spelen, levensgrote bellenblaas, lichtsignalen. Allemaal onder het mom van natuurkunde, nog leerzaam ook dus! Na het museum met zijn drieën ergens gaan lunchen en nog gekeken of we een goede winterjas voor Ewout konden scoren, zonder succes. Daarna was het tijd voor Jespers middagdutje. Zelf ben ik nog even in de stad gebleven om een Levis jeans te scoren, ook zonder succes.Blijkbaar heb ik een kleinere maat nodig dan dat hier maken..

Donderdagochtend werden Ewout, Jesper en ik weer opgehaald door Gus, een huisvader van Skedaddle. Vanochtend stond een hike op het programma. In Anchorage was het bewolkt en regende het, maar waar wij gingen wandelen zaten we boven de wolken, een erg mooi gezicht. We wandelden in het gebied van Glen Alps, vlakbij Flattop Mountain. Jesper en Lyol, het tweejarig zoontje van Gus, hadden grote lol met zijn tweetjes en Jesper zat al binnen de kortste keren onder de modder. Terug thuis ging Jesper een dutje doen, voordat Ady, een dochtertje van vrienden van Ewout en April kwam spelen. Ze moest huilen toen haar moeder wegging. Maar ik pakte haar op en las een boekje voor. Al snel werd ze stil en luisterde ze aandachtig op mijn schoot. Tja, ik verras me zelf hoe goed ik soms met kinderen ben. Misschien ooit nog eens de switch maken van ouderenzorg naar kinderen toe?

Vrijdagochtend hebben we met het thuisfront geskyped. We probeerden een familiegesprek te houden, met iedereen tegelijk, maar dat lukte helaas niet. Eerst waren Ernst-Jan en Femke aan de beurt. Zodra Jesper Femke in beeld zag, zei hij; 'Mar! Twee Mars!' Nee...! Leuk om elkaar op deze manier te spreken. Wel moeilijk dat dat voor mij straks weer de realiteit zou zijn. Elkaar alleen kunnen zien door een schermpje.
Ewout was vrijdag moe en ik heb heel de dag doorgebracht spelend met Jesper. Ergens tussendoor heeft hij nog een kort middagdutje gedaan, maar hij was al snel wakker, als hij überhaupt had geslapen. Ik nam hem mij naar een speeltuintje in de buurt. Dat kereltje is voor niks bang. Ik moest steeds harder duwen bij het schommelen; 'higher Mar! Higher! Daarna kwamen er andere kinderen van een jaar of 10 de speeltuin opgestormd. Ik dacht dat Jesper dat wel een beetje spannend zou vinden, maar nee; 'Hee guys! Hee!' We speelden in het klimrek, dat was ons treintje en Jesper was de machinist/conducteur. 'All aboard!'' riep Jesper en daar gingen we dan, tsjoeketsjoeketsjoeke!
Nadat April terugkwam van haar werk zijn we naar een groot supermarkt/bouwmarkt, soort Makro gegaan, om winterbanden te kopen. Zo konden we weer veilig de weg op en ook het laatste weekend nog touren.
's Avonds zouden we eigenlijk met zijn drieën op stap, maar Ewout was te moe om te gaan. April en ik hadden alsnog wel zin om een drankje te doen, dus werd het een girls night only. De straten stonden blank, dus de weg er naar toe was al een uitdaging opzich. Wij waren lopend en bij elke auto moesten we oppassen of we geen plas water over ons heen krijgen. Ze zijn in het verkeer niet echt gewend aan voetgangers of fietsers. We besloten naar Humpys te gaan, dezelfde bar waar ik al eens geweest was. Er werd weer live muziek gespeeld. April en ik bestelden samen een pitcher, je moet toch economisch denken. Even later liet ik April 'Tinder' zien, wat door een jongen aan de bar werd gezien. 'Are you guys Tindering?'' Hij vroeg waar we vandaan kwamen en ik vertelde dat ik uit Nederland kwam. Hij bleek de drummer van de band te zijn en we praatten nog even kort met elkaar, voordat hij weer op moest. Later vroeg ik of April of ze zin had om iets meer richting podium te gaan staan. Iets meer. Maar April ging helemaal vooraan staan en ging helemaal los. Ok, die zag ik niet aankomen en ik kon haar natuurlijk alleen laten. Zo waren wij de enige vrouwen die aan het dansen waren, wat de bandleden nogal amusant vonden. Ineens zei de leadsinger: 'They are all the way from The Netherlands! You are Dutch right?' Om vervolgens zijn Nederlandse taalknobbel te kennen laten geven: 'godverdomme' en 'ik ben het', waarvan ik denk dat hij bedoelde te zeggen; ik ben heet. Na twee pitchers bier en een shotje Jägermeister die we van twee ontzettende sukkels kregen, die niet helemaal het idee begrepen dat we schoonzussen zijn, dus dat er wel een husband in beeld moet zijn, gingen de lichten aan. Ja het was al zo laat. Nog even met de drummer gepraat, maar hij had zijn eigen Tinderdate die avond. April en ik liepen samen naar huis, geslaagde avond. De volgende ochtend voelde ik toch behoorlijk die Alaskaanse biertjes. Ik weet niet wat ze er in stoppen? Nadat we allemaal erg rustig aan deden en een paar bakjes koffie achterover hadden geslagen, reden we naar Hatchers Pass. Zo'n 1,5 uur rijden, een mooi gebied met de ruïnes van een oude goudmijn. Langs de goudmijn omhoog gelopen, waar de oude treinkarretjes nog stonden, waarin ze de stenen vervoerden. Jesper vond het prachtig! Met zijn vieren achter elkaar speelden we weer treintje. Vervolgens verder een helling opgelopen, waar een goede echo was. Jesper vond het volgens mij best indrukwekkend, ook later in de auto ging hij roepen. Nee Jesper, in de auto heb je geen echo.. We waren op tijd weer terug bij de auto voordat het ging regenen. Terug namen we een omweg via Willow, een erg mooie route door de bergen. 'Ah moooi', zei Jesper, toen we bovenaan kwamen. Onderweg zagen we nog een erg heldere regenboog en stopten we nog voor koffie en een 'ijsje' voor Jesper, wat ongeveer net zo groot was als zijn eigen hoofd. En helemaal in zijn eentje opgegeten!
Voor de avond hadden we een oppas geregeld, zodat we nu met zijn drieën uit konden. We begonnen in een soort sportcafé, waar ze pool en darts hadden en nog een ander vaag spel wat ik niet begreep. We speelden een potje pool en darts en daarna wilden we nog één andere club proberen, de meeste beruchte club van Alaska. Het was erg bizar, net een doolhof. Een club met daarin allerlei barretjes, allen in een ander thema en eigen muziek. Ik zou er zo kunnen verdwalen. Het viel me op dat de mannen allemaal onwijs gespierd zijn. Ik grapte naar April dat dat ook wel moest, aangezien de vrouwen hier ook wel forser zijn. Zij vertelde dat ze in Nederland de mannen allemaal nogal scharminkelig vond. Na kleine uurtjes gedanst te hebben, ging ook deze club dicht en vertrokken we naar huis.

Zondagochtend weer rustig opgestaan, om vervolgens richting Girdwood te rijden. Ik had via tripadvisor een hike gevonden wat heel makkelijk zou zijn. Een klein uurtje lopen op een vlak pad en je zou uitkomen bij een gletsjer. Dit was ook goed te doen voor Jesper. Aan het einde van het pad kwamen we inderdaad aan bij een gletsjer. Om echt de gletsjer aan te kunnen raken moest je nog wel een riviertje over. Aan het begin was het vrij ondiep, maar niet ondiep genoeg om echt over te kunnen steken. April was iets vooruit gelopen en ik bedacht het zelfde te doen. Steeds meer stroomopwaarts lopen, in de hoop een goede spot te zien om over te steken. Ik kwam juist langs kleine watervalletjes waar de stroming vrij sterk was. Nog een stukje verder misschien, misschien is het daar wel rustiger. Uiteindelijk kon ik geen goede plek vinden en dacht ik er verstandig aan te doen om dan maar mijn schoenen uit te doen. Dan worden die in ieder geval niet. Koud het water! Gelukkig warmden ze al snel op in mijn droge schoenen. Ik dacht dat het April wel was gelukt, door nog verder door te lopen, maar achteraf bleek dat ook zij haar schoenen uit had moeten doen. Toen ik bij de gletsjer stond kwamen April en Ewout met Jesper om de hoek gelopen. Ik was wat achterop geraakt, vandaar. Ewout was aan het begin al overgestoken, met schoenen en al, met Jesper in zijn armen. Wel leuk voor Jesper, nu kon hij de gletsjer ook echt aanraken. Na wat foto's gemaakt te hebben liepen we weer terug naar de auto. Ik koos mijn eigen pad, terwijl Ewout en April al eerder de rivier overstaken. Ik dacht dat ik verderop een betere kans zou hebben om droog over te steken, tevergeefs. Dan maar weer mijn schoenen uit en snel naar de auto. Ewout had inmiddels aardig koude voeten. Op de terugweg reden we door Girdwood, een idyllisch dorpje waar we in eerste instantie heen zouden gaan. Het schijnt dat er ooit plannen waren om er een McDonalds te vestigen, maar dat toen alle inwoners er tegenin zijn gegaan zodat dat plan van de ban was. Het was nu zondagavond dus eigenlijk niet zoveel te doen. We konden met een gondeltje naar boven, maar dat vonden we teveel geld. Ik heb nu wel een idee gekregen hoe het hier kan zijn in de winter, een fraai wintersportgebied zoals ik het nu zag.. Dus niet alleen in de zomer moet ik hier terug komen. Daarna zijn we nog langs wat droomhuizen gereden. Gigantische huizen met een mooi uitzicht, man, je zou hier maar wonen.. Daarna naar huis gereden terwijl de zon onderging. Ook nog twee kiters gezien, perfecte wind, vlak water, zo’n mooie plek en dan maar twee kiters op het water! In Nederland waren dat er 200 geweest.. Zucht..
Thuis aangekomen was het toch echt tijd om mijn tas in te pakken. Blegh, echt geen zin in. Gelukkig wel meer dan de helft minder in moeten pakken. ’s Nachts kon ik niet slapen. Lag alleen maar te fantaseren hoe het zou zijn als ik hier volgend jaar zomer een seizoen kom werken. Rustig maar, alleen een seizoen ;) Zelfs al een zomerbaantje geregeld via Hans. Dat stuk veranda wat ik had helpen bouwen was van de eigenaar van het restaurant, zij zou me wel willen aannemen.

Maandagochtend met April meegereden naar haar werk, zodat Ewout en ik de auto hadden voor de laatste boodschappen. Nog wat door het centrum gewandeld, langs souvenirs winkeltjes, maar eigenlijk wilden geen van ons daar iets kopen. Wel heb ik alsnog een Levis jeans kunnen scoren. Ook nog gekookte zalm voor papa en mama en rendierworstjes voor Ernst-Jan en Femke. Bij een hotel mijn pet nog opgehaald, die had ik bij Hans laten liggen, wie ‘m mee had gegeven aan een collega die naar Anchorage kwam. Daarna was het tijd om April op te halen en naar het vliegveld te rijden. Samen nog koffie gedronken en samen met Jesper bij een grote beer op de foto gegaan. Van iedereen een dikke knuffel en kus en van Jesper nog heel veel dikke knuffels. Ook eentje voor opa, oma, Ernst-Jan, Femke, Lukas en Thomas. Jesper was geïntrigeerd door de lift, maar hij kwam elke keer weer naar me toe gerend voor een dikke knuffel en zwaaide zijn armpjes om me heen. God wat ga ik dat kleine lieve kereltje missen. Het boarden zou bijna beginnen, dus ik moest nu toch echt door de douane, in tranen. Voor het eerst dat ik juist in tranen was bij terugkeer naar huis.

De vlucht was goed, het was een mooie dag om te vliegen. Heel helder. Vanuit de lucht weer MtDenali mooi kunnen zien. Nog kunnen genieten van het prachtige landschap dat Alaska heet. Na een korte stopover in IJsland op weg naar Nederland. Boven Nederland zag ik alle strakke akkertjes, rode huisjes en alle wegen dat Nederland telt. Tja, Nederland. Ik schrok een beetje van mijn eigen gevoel. Maar dat zal wel liggen aan het afscheid van dierbaren, zonder dat je weet wanneer je hen weer ziet.

Surfing The Last Frontier

Op zondag zou ik eigenlijk mee terug rijden met Ewout en April en zou Hans me ophalen bij de splitsing richting Seward. Alleen wilden zij graag nog een nachtje in Homer blijven, er zou een mooi event op het strand zijn. Omdat ik erg graag wilde surfen en niet wilde dat zij zich schuldig zouden voelen, bedacht ik te gaan liften richting Seward. Jaja, alleen gaan liften als vrouw, ik zou het mijn hypothetische toekomstige kinderen niet aanraden. Maar ja, als je wil surfen, dan wil je surfen. Ik had al gelijk een lift kunnen hebben van een man van het hotel, maar dan zou ik niks van Homer zien, dus die sloeg ik af. We zijn eerst nog wel gezellig met zijn vieren gaan ontbijten en vervolgens over de Spit gereden. Een stukje land, het water in. Daarna was het rond middaguur en bedacht ik dat het wel tijd was om een lift proberen te zoeken. Naar Anchorage is het zo'n zes uur rijden, dus als mensen voor maandagochtend terug in de stad moeten zijn, moeten ze nu wel gaan. Bij een benzinepomp sprak ik iedereen aan waarvan ik dacht dat ik ze kon vertrouwen. Van iedereen kreeg ik de reactie dat ze me absoluut zouden meenemen als ze die kant op gingen. Maar niemand ging daadwerkelijk naar het noorden. Één jongen zag er nogal waisted uit en zo verstandig dat ik ben, vroeg ik hem niet waar hij heen ging. Maar uitgerekend hij, vroeg waar ik naar toe ging. 'You look lost'. Hij zei dat een vriend van hem naar Seward ging en ging die vriend gelijk bellen. 'Do you have money?' Gast, ik wil helemaal niks met je te maken hebben, en besloot hem verder te negeren. Uiteindelijk sprak ik een jongen aan wiens vriendin naar Anchorage zou rijden die dag. Hij belde haar om te vragen of het ok was. 'She doesn't look like a serial killer to me..' Zijn vriendin vond het geen enkel probleem, alleen moest ik nog wel even wachten tot ze zou vertrekken. Wat ik niet erg vond, want ik was al lang blij dat ik een lift zou krijgen en ook nog eens van een meisje. In de tijd dat ik moest wachten werd ik ook nog aangesproken door een paar verwaande tienerjongens in de veels te grote bak van hun vader, die ook nog weer ruzie met anderen gingen zoeken. Ok, ik wil weg hier. Gelukkig kwam uiteindelijk mijn lift aan en kon ik op weg naar Seward. Bij de splitsing naar Seward kwam Hans me ophalen, om het laatste stukje te rijden. 'Oh shit, I forgot to pull over' zei Hans ineens. 'Why?' .. Wilde hij me met zijn gun laten schieten.. 'No thanks, I'm fine.' 'Really? Why not? I love to have guns'. Ja, ik ben in 'Murica. Hij vroeg of ik weer in het hostel zou slapen. Hij had 'plenty of room', dus kon bij hem wel couchsurfen. Het bleek om een schoolbus te gaan, omgetoverd tot huis, met een douche en wc aan de buitenzijde, onder een gespannen zeil. Binnen had hij een houten kacheltje geïnstalleerd, wat voor warmte, maar ook voor rook zorgde binnen. Gelukkig ben ik wat gewend. We dronken een biertje en konden een beetje het noorderlicht zien, tussen de bewolking door.

De volgende ochtend moesten we vroeg op, de boot zou om 9 uur al vertrekken en moesten nog koffie en ontbijt scoren en een wetsuit voor mij. Hans had genoeg surfboards waarvan ik er een kon lenen. Er waren alleen mannen wetsuits aan boord, daar er in Seward geen vrouwen zijn die surfen. Ik was nu dan ook de enige vrouw aan boord, tussen 13 surfende Alaskanen. Ze waren nogal enthousiast dat ik helemaal uit Nederland kwam om hier te surfen. Ho ho, guys, nou niet gaan denken dat ik een pro ben, de laatste keer is immers twee jaar geleden. We vaarden zo'n 40 minuten totdat we bij een gletsjer waren, dezelfde die ik had kunnen zien bij de whale watching tour. Tijdens het boottochtje kon ik alleen maar denken I fucking love my life =) Een nacht in een schoolbus geslapen en nu ga ik surfen in Alaska!! Hoe bedenk je het. De boot ging voor anker en wij sprongen met board en al in het water. Met een 6mm pak, schoenen, handschoentjes en een cap, was het goed te doen. Wel bizar, lig je in het water, drijft er af en toe een ijsblok voorbij, afkomstig van de gletsjer. Ik was even vergeten dat je in Alaska haast alleen stenen stranden hebt, ook hier. Normaal zou ik op een eerste dag surfen, whitewater golven proberen, om het gevoel weer een beetje terug te krijgen. Maar hier zou dat betekenen dat je op de rotsen knalt, niet zo fijn voor mij en niet zo fijn voor het geleende board. 'Go catch some waves Mar!' 'Paddle paddle paddle MJ!' Man, man, man, soms zou ik willen dat ik wat meer testosteron en daarmee wat meer spieren had. Als ik een goede golf te pakken had, had ik de kracht niet meer om mezelf op te pushen. Uitendelijk nog wel kunnen staan en één golf tot aan het strand kunnen rijden, dus ja, ik kan zeggen dat ik gesurfd heb ik fucking Alaska, the last frontier! Later kwam de wind aanzetten, die de golven plat waaide. Ik was sowieso te gaar om nog een golf te pakken en was al van plan om terug naar de boot te peddelen, wat ik niet zou redden zonder de hulp van Hans. Ik werd de boot opgehesen om vervolgens languit op de boot te gaan liggen. Ik kon even helemaal niks meer. Ik voelde me zowat high. 'Look at that smile!' Op de boot kwamen de biertjes en een soort wiet pijpjes tevoorschijn. Dat biertje ging er wel in, maar was al high genoeg van mezelf, dus dat laatste sloeg ik over. Hans vond dat ik beter was dan sommige gasten in het water, en zou meer golven gepakt hebben dan sommigen. Ook al stond ik niet altijd, ik had er wel een paar gepakt, dan wel op mn knieën. Volgens mij zei hij dat alleen uit aardigheid. In de middag een tukje gedaan, om weer energie voor die avond te krijgen. Het was onafhankelijkheidsdag van Mexico en een paar Mexicanen gaven een feestje. Geen Mexicaans feest zonder taco's en.., jawel, Tequila. 'Take another shot!' 'I've already done a shot.' 'But this one is different'. Oh well. Laten we even achterwege houden hoeveel soorten ik geproefd heb, het werd in ieder geval een gezellige bende en ik kon mijn Spaans ook nog even oefenen.

Dinsdag zijn we, na een goed ontbijt, gaan SUPpen (stand-up paddlen) over Bear lake. Hans zei dat we misschien nog wel een beer konden zien langs de waterkant. Het heet immers niet voor niets zo. Het was heerlijk kalm en met een 3mm pak was het goed te doen. Erg fijn om lekker buiten te zijn. Zo stil en zo'n frisse lucht. Ik was blij even uit de stad te zijn, dat terwijl ik thuis gewoon in een stad woon.. In de zomer gaan ze met vrienden wel eens wakeboarden op dat meer waar we waren. Ook hebben ze een rope sling gebouwd, wat we nu even gingen uitchecken. Het was helaas te sketchy om er van af te gaan. Ik zal in de zomer hier nog maar eens terug moeten komen. Ook heeft Hans dan waarschijnlijk een stel kites, niet verkeerd dus. Op de terugweg gingen we nog even langs een Yard sale, lekker Amerikaans. We hoorden kinderen ineens iets roepen over een beer en mijn ogen sperden open. 'Yall want to see a bear?' Oh my god!! JA! Ik vertelde dat ik uit Nederland kwam en nog geen beer gezien had. Volgens de kinderen zou er een zwarte beer cub in de boom zitten, achter het huis. We gingen het uit checken. Ik vroeg me af of dit nou het verstandigste was om te doen. Als het een kleintje is, is de moeder waarschijnlijk ook in de buurt. Helaas konden we hem niet zien en hadden de kinderen het waarschijnlijk mis.

Hans moest nog een stuk veranda afmaken bij het huis van z'n baas en ik besloot hem te gaan helpen. Ook zo lullig om in de auto te gaan blijven zitten. Bovendien was mijn Alaskaans avontuur zo bijna compleet; building stuff. Ik vind het echt waanzinnig om te zien wat mensen hier allemaal zelf bouwen. Zo waren we ook nog langs een vriend gereden, die een treehouse aan het bouwen is, helemaal alleen. En niet zomaar een boomhutje, nee met een hele verdieping erin. Hij wil er een Bed&Breakfast van maken voor in de zomer. Zelf woont hij nu in een soort tipi, met in het midden een houtkacheltje. Over zijn terrein gaat een klein beekje, waarvoor hij een dam wil bouwen om op die manier zelf elektriciteit op te kunnen wekken. Op zulke momenten denk ik echt, in wat voor aflevering van Discovery ben ik nu weer beland? Ik begrijp heel goed dat mensen uit Alaska zich niet goed kunnen aanpassen aan een land zoals Nederland. Ik realiseer mij nu ook alle regeltjes die Nederland heeft. Opzich ook wel nodig als je met 16 miljoen mensen samenleeft. In Alaska heeft men nog alle ruimte om boomhutten te bouwen als ze daar zin in hebben.

Vanmorgen heeft Hans me veilig thuis gebracht. Mijn surfavontuurtje zit er op. Normaal zou je niet zo snel terugkomen naar zo'n ver land. Maar nu is dat natuurlijk anders. Ik heb in ieder geval geleerd dat hier genoeg te doen is. In de zomer kan ik komen wakeboarden, kiten en surfen en in de winter kan ik komen snowboarden!
Toen ik vanmorgen wakker werd was het 0 graden en de eerste verse sneeuw is gevallen op de bergtoppen..

Treinreis naar Seward

Vrijdagochtend heel vroeg werd ik opgehaald door de taxi om naar het treinstation te gaan. Helaas voor mij had ik een taxichauffeur die het station niet wist te vinden en kon ik alsnog een kwartier in het donker lopen. Gelukkig was ik nog ruim op tijd. Bij het inchecken zei het meisje achter de balie 'oh my brother would have loved to meet you'. Hij wil blijkbaar Nederlands leren. Ik legde uit dat mijn broer hier woont en heb haar Ewouts nummer gegeven. Wie weet, de eerste klant voor zijn ABC Dutch Play academy, maar dan een volwassene.

Ik had voor mezelf bedacht dat het wel eens lekker was, even alleen een tripje maken en helemaal rust. Ik had me voorgenomen om een muziekje op te zetten en lekker uit het raam te kijken en genieten van de natuur. Alleen raakte ik al snel aan de praat met een Vietnamveteraan (was ook een van de eerste dingen wat hij zei, dat hij dat was) uit South Carolina en een single dad, Peder, uit Colorado. Peder kende weer de hoofdconducteur, die ons op het viewing deck liet, wat eigenlijk alleen voor de eersteklas was. Ook mochten we luxe ontbijten in de eersteklas dining room, waarop Bill, de Vietnamveteraan mij en Peder ons op trakteerde. Dus ja, zo kom je nog weer eens ergens. De reis was erg mooi, langs gletsjers en mooi valleien. De bomen waren erg mooi gekleurd in allerlei herfstkleuren. Onderweg zagen we nog Beluga whales, waarvoor de trein even stopte zodat iedereen het kon zien. Ook meerdere eagles gezien en berggeiten. Helaas geen beren op de weg gezien. Vier uur later kwamen we in Seward aan, in de trein kwam ik erachter dat de whale watching tours toch door zouden gaan. Nu was ik weer in dubio. Uiteindelijk besloot ik mee te gaan, samen met Bill. De zee zou wel wild zijn en misschien konden we niet de hele tour kunnen doen, in dat geval zouden we een deel van ons geld terugkrijgen. Bill vroeg of de prijs goed was voor me. Die oude baas zou nog haast in staat zijn om voor me te betalen, wat ik niet had toegelaten. De boot was voor een groot deel gevuld met Japanners, die niet helemaal op het Alaskaanse weer waren gekleed, en de hele trip binnen bleven zit en allemaal zeeziek werden. Al snel kwamen we twee zeeotters tegen waarbij iedereen nogal hysterisch deed om ze op de foto te krijgen. Even verderop kwamen we een soort walvissen tegen. Ik dacht dat ik de gids Killer whales (orka's) hoorde zeggen. Hm, zijn ze wel een stuk kleiner dan ik had verwacht. Uiteindelijk bleek het om, ik geloof bruinvissen te gaan. Het was nogal mistig dus je zag vrij weinig van de fjorden. Ook kwamen we langs een gletsjer, waarvan je de gletsjer zelf niet zag, alleen de ijsblokken die ervan af waren gekomen. De zee werd steeds wilder en ik bleef op het dek staan. Zo werd ik minder misselijk en was ik lekker in de buitenlucht. Ondanks dat we niet zoveel zagen, had ik een grote glimlach op mijn gezicht. Ik ben immers op het water. Ook Bill viel het op dat ik me prima vermaakte. 'I just love it that you love it so much. Look at that smile!' Hij vond mijn enthousiasme zo aanstekelijk dat hij erop door bleef hameren dat ik hem en zijn familie moest bezoeken. Blijkbaar kan je bij de 'Outer banks' in South Carolina heel goed surfen. 'Yes, sure, maybe I will', antwoorde ik beleefd. Als ik bij iedereen op bezoek ga die ik tegenkom tijdens mijn reizen, ben ik nog wel even bezig. Maar later zei hij dat hij me ook zo graag zou willen leren scuba diven. En laat dat nou vrij hoog op mijn lijstje staan om te leren! Dus misschien komt dat vliegticket naar South Carolina er nog wel. Ook was hij blij verrast toen ik vertelde dat mijn vader wel eens jaagt, en wil hij ook graag mijn vader mee uit jagen nemen.
Vanwege het slechte weer konden we inderdaad niet de hele tour doen en moesten we al eerder terug. Gelukkig gebeuren er ook goede dingen op slechte dagen als deze, verkondigde de gids, die zojuist een paar orka's had gespot. Woehoe! Orka's! En mijn glimlach kon dus toch nog breder worden. Er zat zelfs een kleintje bij. Wat een mooie beesten! En inderdaad nu wel de grootte die verwachtte. Heb een paar mooie foto's kunnen schieten.
Om half vier waren we terug in de haven en heeft Bill zijn telefoonnummer en e-mailadres gegeven. Vanaf de haven liep ik naar een hostel, een paar blokken verderop. Het regende pijpestelen en was toe aan een warme douche. Helaas was de check-in pas vanaf 18u. Op het moment dat ik weg wilde lopen kwam gelukkig de eigenaar binnen en kon ik eerder naar binnen en een warme douche nemen. Daarna even gaan liggen, want zoveel had ik niet geslapen. Toen ik later wakker werd zat Peder in de woonkamer, te praten met, wat later bleek, Frank, een Nederlandse jongen. Frank was geïnspireerd door de film 'Into the wild' en voor drie weken gaan reizen door Alaska. Peder en ik hadden beide nog niet gegeten en besloten samen op pad te gaan. Frank zou later aanschuiven om samen een biertje te doen. Uiteindelijk belanden we in het restaurant waar Hans, een van mijn tinder dates werkt. Ik vroeg aan de serveerster die ons hielp of Hans er nog was. Ik had namelijk tegen Hans gezegd dat ik nog wel langs zou komen om een biertje te doen. Later schoof er een vrij brede bebaarde jongen naast me. Hans! Hij was erg vriendelijk en met zijn drieën dronken we nog een gezellig biertje. Even later kwam Frank ook aanschuiven. Het restaurant ging al dicht, maar Hans tapte nog vier biertjes voor ons. Daarna moesten we echt weg, maar we besloten om nog naar een andere bar te gaan. Hans en ik hadden het over surfen, wakeboarden, snowboarden, van alles en nog wat. Bleek hij ook allemaal te doen. Hij vertelde dat op maandag een boot zou vertrekken om te gaan surfen bij een gletsjer. 'You should totally come!' 'That sounds awesome! I will!'

De volgende ochtend kwam ik Frank weer tegen bij het ontbijt. Ik was niet de enige die de biertjes van de avond ervoor toch wel voelde. Frank was net als ik van plan om naar het Sealife center te gaan en we besloten samen er heen te gaan. Onderweg nog gestopt voor een koffietje, die ik deze keer eens trakteerde. Ik vertelde dat ik al zoveel getrakteerd had gekregen, dat het nu wel eens mijn beurt was. Bij het Sealife center kregen we 30% korting, omdat de bassins niet zo clear waren, vanwege de vele regen die gevallen was. Het was toch iets kleiner dan ik had verwacht, maar opzich nog wel leuk om er geweest te zijn. Uiteindelijk kwam de zon door en we vonden het te mooi weer om binnen te zijn. Ik had nog wel tijd voor een kleine wandeling. Frank vond een korte hike in de Lonely Planet 'two lake trail'. Daar aangekomen bleek het meer om een twee vijver wandeling te gaan, maar goed. Het was mooi weer en liepen in t-shirt en jaja, beide in afritsbroek (alleen ik nog wel met pijpen aan). Op de terugweg langs de haven gelopen, waar veel mensen aan het vissen waren. Niet alleen mensen waren aan het vissen, ook een zeehond en zeeleeuw! Vervolgens zagen we nog een zeeotter. Precies de dieren die we eerder in het Sealife center hadden gezien..

Eigenlijk wilden Frank en ik bij het restaurant waar Hans werkt nog gaan lunchen, maar Ewout, April en Jesper stonden me al op te wachten om naar Homer te rijden. Snel gedag gezegd en in de auto gestapt. Het was een erg mooie rit! In Homer aten we bij vrienden van April, verse heilbot en zalm. Erg lekker! We sliepen met z'n vieren in een hotelkamer met stapelbed. Ewout en April gingen er met zijn tweeën op uit, ik paste op Jesper. Ik was zelf toch nogal moe van mijn reisje naar Seward en alle dingen die ik had gezien en alle mensen die ik weer had ontmoet.

Het leven in Anchorage

Zo, weer even tijd voor een update, sinds ik nu al niet meer kan bedenken wat ik bijvoorbeeld op maandagmiddag heb gedaan. Ik denk gewoon door Anchorage gelopen. In de avond kwam Shahab, jongen uit Californië, die ik zaterdag in de bar had ontmoet, me ophalen voor een stukje sightseeing. We besloten om over de Highway naar het zuiden te rijden. Een mooie weg, langs de kust. Het regende een beetje, maar we hadden nog genoeg zicht om mooie dingen te zien. We stopten op een paar plekken om foto's te maken. De eerste keer liet hij me voor gaan, een rots op in het water. Maar blijkbaar studeer ik niet voor niets bijna af in psychologie en kan ik (tot dusver) mensen goed inschatten en aanvoelen. Niks aan de hand dus. Hij gunde me gewoon een mooi uitzicht. Het waaide behoorlijk! Ik vertelde dat ik kite, wat hij fantastisch vond. Ik was nu zijn rolemodel geworden =p. Dat gezegd te hebben, zag ik zelf een kiter zn spullen optuigen!! Helaas niet het water op zien gaan. Stukje verder rijden werd het water kalmer en waren de witte schuimkoppen verdwenen. Toch zag ik nog iets wits in het water verschijnen.. WAIT!! I think I see whales!! En ja hoor, een aantal Beluga whales in het water. Ik zag een enkele keer een staart uit het water komen, maar voornamelijk zagen we de spierwitte ruggen boven het water uitsteken. Zo, kon ik dat ook weer afvinken van mijn lijstje. Toen het schemer begon te worden, besloten we om terug te rijden. Ik zei dat het een perfecte tijd was om elanden te zien. 'Yes, and bears'. Een moment later zagen we allebei hetzelfde en waren we even stil.. Een bruin wezen wat de weg overstak. 'What is that?' Toen we dichterbij kwamen, was het toch wel te klein om een beer te kunnen zijn, maar konden we ook niet opmaken wat het wel was. Terug in de stad, besloten we nog wat te gaan eten. Hij stelde zijn hotel voor, dat werd toch door de zaak betaald. Hij werkt in de oliemaatschappij, dus genoeg geld. Great! We bestelden lekker makkelijk roomservice, wat ik nog nooit had gedaan, dus werd nogal enthousiast toen ik de kaart zag. 'Go ahead, you can order whatever you like'. Het werd een heus 3-gangen diner met twee Alaskaanse biertjes. Dit keer had ik zelf de sleutel, dus Ewout hoefde niet op te blijven tot zijn zussie veilig thuis zou komen, wat hij volgens mij toch wel had gedaan.

Dinsdagochtend werden Ewout, Jesper en ik opgehaald door Gus, ook een fulltime vader die naar "Skedaddle" gaat. Een groep ouders die twee keer in de week afspreekt om leuke dingen te doen. Leuk om zo een kijkje te hebben in het normale ritme van Ewout, wat hij zoal doet en met wie. Vandaag stond een nieuwe speeltuin op de planning. Zo nieuw, dat hij offiicieel geopend werd met pers en al erbij. Natuurlijk viel Jesper met al zijn cuteness op, en mocht hij, samen met een meisje het lintje doorknippen. Ik dacht dat ik buiten beeld zou vallen, maar nee, ook ik heb het plaatselijk nieuws bereikt (zie facebook voor het filmpje).

Woensdagmiddag heb ik op Jesper gepast. We hebben grote lol samen. Het enige moment dat hij voor langere tijd met hetzelfde bezig is, is wanneer ik voorlees. Dan kruipt hij lekker tegen me aan. Andere momenten zijn we druk bezig met zwaardvechten, met de brandweerauto spelen, torens bouwen, kietelen, springen en brullen. Helaas is het spelen met Jesper me niet helemaal in de koude kleren gaan zitten, en ben ik door mn rug gegaan. Een blessure wat steeds weer terug komt, ook als ik in het buitenland ben. In de middag kon ik de auto lenen en besloot ik om naar een fysiotherapeut te gaan. Ik had er eentje opgezocht, maar was er voorbij gereden. Ik wilde net omdraaien, toen ik het medisch centrum voor me zag. Daar aangekomen werd ik na een eerste check een wachtkamer ingeleid. Ik moest me uitkleden en een japon aandoen en wachten tot de dokter kwam. Vervolgens heeft de dokter alleen even geluisterd naar mn ademhaling en moest ik één keer opstaan, zodat hij me zware pijnstillers kon voorschrijven. Na 5 handtekeningen en 2 uur verder stond ik buiten met medicijnen. Great. Eigenlijk was ik van plan om naar een wildlife center te rijden, een uurtje van Anchorage, maar dat vond ik voor nu te ver. Ik besloot naar Eagle river te rijden, een plaatsje, wat meer in de buurt waar mooie wandelingen zouden zijn. In mijn eentje wandelen vond ik toch een beetje spannend. Er stond één andere auto op de parkeerplaats en het was er muisstil. Bij elk krakend takje keek ik op. In Alaska moet je geluid maken als je wandelt, om de beren voorhand al weg te jagen. Maar het voelt een beetje stom om te gaan roepen als je alleen bent. Zo van: HALLO BEREN, IK KOM ER AAHAAN! Maar goed, of dat, of je leven, de keuze is dan snel gemaakt. Ik werd zo'n nerd dat ik de poep die ik tegenkwam ging bestuderen. Ja, soms verbaas ik mezelf ook dat ik nooit bij de scouting heb gezeten. De wandeling kwam uit bij een rivier, precies zo'n rivier wat ze altijd op Discovery filmen, juist ja, met beren aan de zijlijn. Gelukkig, of ergens ook wel jammer genoeg, geen beren voor mij. 's Avonds de auto en mijzelf veilig thuis gebracht.

Voor vandaag had ik bedacht om een autootje te huren, zodat ik naar Seward kan rijden en daarna door naar Homer. Dit koste wat gepeins met mijn besluiteloosheid, maar uiteindelijk stond mijn besluit vast. Ik had een auto voor $200,- uitgekozen, maar goed, vooruit, ik koop er mn vrijheid mee. Bij de car rental aangekomen bleek dat ik per se nog een verzekering moest afsluiten, wat de prijs verdubbelde. Ook al wilde papa me een beetje sponsoren, vond ik het alsnog een hoop geld. Teleurgesteld ging ik weer naar huis. Uiteindelijk heb ik een trein voor morgenochtend geboekt naar Seward. Ik wilde gelijk ook een whale watching tour boeken, maar die gaan niet morgen! Ze verwachten huizenhoge golven! Natuurlijk, zal je net zien, pas ik mijn plan aan, lukt het weer niet.
Ondertussen heb ik mijn eigen invulling aan Tinder (zoek maar op mam) gegeven =p Ideaal om, zonder dat ík er zelf iets mee bedoel, mensen uit de omgeving te ontmoeten. Noem me profiteur, maar ik vind het slim :) Iedereen is enthousiast om een Nederlandse te ontmoeten en zo heb ik de mogelijkheden staan om te gaan hiken, klimmen en zelfs te gaan surfen in Seward!

Morgenochtend zal ik om 5.30 uur opgehaald worden door de taxi om naar het treinstation te gaan. Je moet een uur van te voren inchecken.. Even wat anders dan in Nederland. De trein zal ook vaart minderen als er mooie dingen te zien zijn, zodat men foto's kan maken. Haha, moet je in Nederland eens doen. In Nederland is volgens mij iedereen in de ban van het Noorderlicht? Eens kijken wat we hier gaan aantreffen! In Seward komen Ewout en April me als het goed is ophalen om vervolgens samen naar Homer te rijden. Misschien blijf ik nog wat langer in Homer. Tot nu toe is iedereen supervriendelijk en denk ik er aan om te kijken of ik een lift kan scoren vanaf Homer terug naar Anchorage. Gelukkig heb ik nog wel iets achter de hand en gaat er op woensdag en op vrijdag nog een bus.. Dus vanaf morgen weer lekker op pad, ik heb er zin in!

Downtown Uptown Anchorage

Zaterdag ben ik de stad in mijn eentje gaan verkennen. Ik vind het altijd wel lekker om even in mn eentje een stad te gaan verkennen. Niemand die zich aan mijn besluiteloosheid kan storen, dus maakt het niemand wat uit dat ik zigzaggend door de stad loop. Het was heerlijk weer, een t-shirtje was prima geweest! Maar natuurlijk, ik was de toerist, gekleed in winterjas, die ik nu heel de dag in mn hand kon houden. Langs Cook Inslet gelopen, waar Ewout vaak Beluga whales ziet. Nu hoorde ik van April dat zij ze nog nooit heeft gezien, dus ik denk dat Ewout gewoon steeds geluk heeft, want ik zag ze ook niet.

Dit weekend was het laatste weekend van een markt, waar je allerlei Alaskaanse dingetjes kon kopen. Sieraden, Bont, lekkere hapjes etc. Mezelf een mooie ring met edelsteen cadeau gedaan. Daarna naar 'Ship Creek' gelopen, waar je zalm kan zien. Daar sprak een man me aan, en vertelde me wat voor soort zalm het was. Ik merk dat ik moet wennen dat veel mensen je random op straat aanspreken. Ik denk dan, ok, wat is dit voor afleidingsmanoeuvre en heb ik straks al mijn geld nog? Het hielp ook niet echt dat deze man een halve literblik in zijn handen had. Ik heb een beetje moeite soms om homeless people en sommige reguliere Alaskanen uit elkaar te houden. Met hun bebaarde gezichten en stoffige jeans. Echt niet lullig bedoeld! De zalmmeneer kwam ook nog eens met de tip dat je 200 yards stroomopwaarts een grote kans had om bevers te zien. Yeah right, zodat je vrienden me kunnen opwachten dacht ik? Uiteindelijk bleek het toch een aardige man zonder slechte bijbedoelingen en ben ik zelfs op zoek gegaan naar die bevers, zonder succes. Na het zalm kijken en de hele stad doorgelopen te hebben had ik nogal trek gekregen, juist ja, in zalm. Iets verderop in het zonnetje een zalmburger met Alskan beer besteld. Daarna had ik nog wel zin in nog een biertje in een andere bar, het was tenslotte zaterdagavond. Ik dacht dat ik nogal vroeg zou zijn, 20:30u, maar het was al druk in de bar en nog net een barkruk vrij. He was een gezellige sfeer, met live muziek en een mix van toeristen en mensen uit Alaska. Ik raakte aan de praat met de man links van mij. Hij kwam van Missouri, een 'fly-over state'. We hadden het over Alaska en ik zei dat het nogal gericht was op rijke mensen. You wanna see some bears? Sure, hop on a plane and pay $400,- not a problem. You wanna catch some fish? Sure, pay a ridiculous amount of money and we'll bring you with a helicopter. Waarna ik er achterkwam dat hij zelf 'one of the rich people' was, een neurochirurg (jaja, goed voor mijn carrière ;)). En ook nog eens op een van zojuist omschreven trips ging. Oh. Ha-ha. We hadden leuke gesprekken over de verschillen tussen de V.S. en Nederland en leerde hem wat Nederlandse woordjes. Ik vertelde dat ik moet wennen aan het feit dat mensen je random aanspreken op straat en of dat ook normaal was waar hij vandaan komt. Ik zei dat de 'rape rate' in Alaska veel hoger is, dus dat het ook wel terecht is dat ik op mijn hoede ben. Vervolgens raakte ik kort aan de praat met een kerel rechts van mij, toen de neurochirurg even naar de wc was. Hij kwam van Californië en nu hier voor een maandje aan het werk. We besloten al snel om de volgende dag de flattop mountain te gaan hiken en we wisselden nummers uit. Inmiddels was de neurochirurg terug en hij vond het nogal grappig dat ik mijn nr gaf aan iemand met wie ik letterlijk 3 zinnen had gesproken, dat terwijl ik net over de rape rate had verteld. En zei: "why don't you have lunch with me instead?" Dus ook wij wisselden nummers uit. We bestelden nog een biertje, nadat hij me had verzekerd om niet terug met de bus te gaan, wat hij nogal een idioot idee vond. Uiteindelijk vond ik het wel welletjes en wilde ik betalen. Bleek dat hij alles had betaald. Hij regelde een taxi voor me, en ook dat betaalde hij. Misschien had ik het iets te hard gezegd hoe Alaska alleen maar op rijke mensen was gericht..

Vandaag inderdaad gaan brunchen, bij een heerlijke bakkerij. Daarna helaas geen flattop mountain, daar hij op zijn ridiculous rich people trip ging. Vervolgens zelf weer naar de markt gelopen, waar ik Ewout en April tegenkwam. Cal speelde gitaar en ook Jesper had blijkbaar een heel showtje weggegeven. Later zijn April en ik alsnog de Flattop Mountain op gegaan. Een leuke klim van iets meer dan een uur, maar wat een uitzicht! Echt heel gaaf. Het was heel helder weer en MT McKinley was duidelijk zichtbaar aan de horizon. Ik kon wel foto's blijven maken. Ook de kleuren van de planten en de kleuren van de lucht met de ondergaande zon, maakten het net een schilderij.

Roadtrippin' Alaska

Zo. Aangekomen in Alaska. Na meer dan een jaar je eigen broer weer zien op een vliegveldje aan de andere kant van de wereld. Maar zo voelt het niet. Niet dat ik mijn broer al meer dan een jaar niet heb gezien en niet dat ik aan de andere kant van de wereld ben.

De vlucht viel, op wat vertraging na vanwege slecht weer in IJsland, reuze mee. Van IJsland naar Anchorage zat ik zelfs bij de nooduitgang, wat voor mij betekende dat ik meer beenruimte had dan benen. Bij de douane ging het wonderbaarlijk soepel, ondanks mijn, wat ik zelf vond, verdachte doos met allerlei spullen voor Ewout, April en Jesper. Achter de deuren stonden Ewout, Jesper in zijn armen en April me al op te wachten. Jesper nog een beetje verlegen, maar dat was in de auto al gelijk verwenen. Look Mar! A truck! Look Mar! A bus! Hij was erg enthousiast en wilde me van alles laten zien. Jesper was wel onder de indruk van de spullen die ik bij me had en de 'big box' moest gelijk open. Spulletjes uitgepakt, het leek wel Sinterklaas.. En mijn spullen gelijk overgepakt naar mn backpack, want we zouden gelijk gaan kamperen. Tot dinsdag was het plan, dus ik nam het minimale mee. De eerste nacht sliepen we bij de 'cabin in the woods' van Cal en Erika, zo'n 2 uur rijden. Jesper was nog steeds, of beter gezegd, zoals altijd, (daar ben ik nu wel achter), door het dolle heen. Look Mar! What's that Mar? De reis van, ik ga niet eens meer tellen hoe lang, begon ik toch wel te voelen, en viel ondanks Jepser naast me, in slaap. In het donker kwamen we bij Cal en Erika aan. Zij hadden al een groot kampvuur gemaakt. In het donker de tent opgezet en tot heel laat (voor mij was het eigenlijk 11 uur 's ochtends) bij het vuur gezeten. Gitaar erbij (van zowel Cal als die van Jesper), whiskey erbij: nog zo slecht nog niet. Best onwerkelijk om zo ineens in Alaska te zijn, midden in het bos, bij je broer, schoonzus en neefje. 's Nachts werd t behoorlijk koud en de extra deken, dubbele sokken weerhielden mijn voeten er niet van om in ijsklompjes te veranderen. De volgende dag ontbeten bij het kampvuur en rustig aangedaan. De 'buren' kwamen ook nog even langs. Ik had echt het gevoel dat ik in een programma van Discovery Channel was beland. Tussen mensen die gewend zijn om vooral buiten te leven, zonder de 'comfort' die wij in Nederland als gewoon zien, vooral met de handen werken en alles zelf regelen, bebaarde mannen in vieze spijkerbroeken (who cares?!), waar ik zelf inmiddels niet veel aan onder deed, ok, behalve die baard dan. Het is maar goed dat ik niet zo stads ben geworden en ik leven zonder stromend water en elektriciteit gelukkig wel aan kan. 's Middags naar het meer gelopen en onderweg bosbessen en rozenbottels geplukt. Aan het einde van de middag soep opgewarmd op het vuur en spullen ingepakt om onze roadtrip te vervolgen naar het Noorden. Helaas kwamen we na een half uurtje rijden al in een file terecht. Ja, dat is blijkbaar mogelijk, file in Alaska. Er was nog maar net een ongeluk gebeurd, wat nogal ernstig bleek te zijn. Meerdere helicopters kwamen aan te pas en de weg werd meerdere uren afgesloten. Na een paar uur wachten besloten we om terug naar Erika en Cal te rijden, om daar vervolgens onze tenten weer op te zetten en het de volgende dag nogmaals te proberen. Helaas regende het de volgende dag en zijn we na een kop koffie van Cal de auto ingegaan om onderweg een ontbijtje te scoren in een 'trading post'. Ik moest in mezelf nogal lachen, vond t zo Amerikaans, zo'n wegcafé wat je ook in de film ziet. Een blonde serveerster; "Hi how are ya" en dikke truckers met enorme baarden en off course, een Amerikaanse vlag aan de muur. Na een goed ontbijt zijn we naar Fairbanks gaan rijden. Onderweg een paar keer stoppen om foto's te maken. Helaas te bewolkt om MtMcKinley te zien, de hoogste berg van Noord-Amerika. In Fairbanks kwamen we rond half 5 aan en zijn we gelijk naar de Visitor Center gegaan. Eens kijken wat er te doen is, als een Metropool als Fairbanks, 'The Golden Heart City'.. E en ik, blijkbaar allebei de gewoonte om heel veel brochures mee te nemen, hadden aardig wat gescoord. Ons werd verteld dat we bij de Hot Springs konden kamperen, of bij de State campground, in de stad. We kozen voor het laatste, wat achteraf misschien niet het meest ideaal was. We gingen eerst nog een beetje de stad verkennen, à 6 straatjes.. In een tourist shop kochten April en ik allebei hetzelfde Alaska shirt, E wilde niet meedoen. Daarna met erge honger boodschappen gedaan; worstjes voor aan onze mooie prikkers die mam en pap uit Noorwegen hadden meegenomen. De camping bleek aan een grote weg te zijn en vlakbij het vliegveld. Erg idyllisch was het dus niet. Wel grappig hoe snel je je standaarden aanpast. Ik was blij verrast dat er wc's waren met stromend water! omg! De volgende dag, inmiddels woensdag, zijn we naar de Hot Springs gereden, nadat we alle drie goedkoop zwemgoed hadden gescoord. We waren allemaal wel toe aan wat warmte en konden wel wat zeep gebruiken.. We hadden nu 3 nachten gekampeerd en omdat het zo koud is, is het eigenlijk ook te koud om je om te kleden. Dus trek je gewoon het ene laagje over het andere laagje aan en is er niet echt meer een onderscheid tussen nacht/dag kleding. De Hot Springs waren heerlijk! Het voelde zo luxe! Ik kwam helemaal tot rust en voelde me super zen. Ook Jesper, die niet in de Hot Springs mocht, vermaakte zich prima in het zwembadje. Hij kon op het laatst zelfstandig 'zwemmen'!! (met bandjes om uiteraard, maar dan te bedenken dat dit de tweede keer was dat hij in een zwembad was. Ja mijn neefje kan echt alles!) Na al het zwemmen waren we uitgehongerd en besloten we om een burger te eten bij het naat gelegen restaurant. Daarna zijn we zoveel mogelijk miles gaan maken, nu Jesper vredig in de auto lag te slapen. Uiteindelijk tot aan Denali park gereden, waar we rond middernacht aankwamen. En waar we stiekem op hoopte, werd werkelijkheid: we zagen het Noorderlicht! Echt een magisch gezicht. Lichtgroene kleuren, die zomaar oplichten aan de hemel en ook zomaar weer kunnen verdwijnen. Ewout en April hadden wel hun tent opgezet, ik had besloten om in de auto te slapen. Liever opgekruld dan ijskoud. Veel uurtjes had ik niet geslapen, maar mijn keuze was alsnog zo verkeerd nog niet, aangezien het dus vroor die nacht... brrr! Na ontbijt in de auto het visitor center van het park bezocht. Erg mooi opgezet. Na een koffietje de weg op gegaan. De hemel was blauw en dit keer hadden we prachtig uitzicht op de bergen. Meerdere keren gestopt om foto's te maken. Echt waanzinnig. Soms vind ik stukken op Noorwegen lijken, als ik dan al iets moet vergelijken, maar dan 10x uitvergroot. De valleien zijn veel uitgestrekter en de gebieden zijn veel leger. Je ziet geen dorpjes of iets er tussen liggen. Alleen maar natuur. Zo mooi en puur.