En in het weekend: vakantie!
Zo, deel 2!
Anders ziet het er zo uit als een groot lap tekst, dit maakt het misschien wat aangenamer om te lezen ;)
Vrijdag rustig opgestaan. Vanuit bed nog geskyped met Wouter :) Na een uur, ok, nu moet ik echt eruit en gaan. Je blijft een dubbel gevoel houden. Ik heb hier echt een hele leuke tijd, zie veel dingen, ontmoet veel mensen en mijn stage is ook nog eens heel verrijkend en dankbaar werk. Maar toch tel ik natuurlijk af dat ik Wouter weer kan zien. Zelfs de participants hebben een 'romantischer leven' dan ik!! Er zijn 2 à 3 'stelletjes', die dan hand in hand zitten, gearmd. Godver dat wil ik ook!!! Maar goed, dit weekend weer leuke dingen gedaan.
Vrijdag met zijn drieën (Ruben, Noora en ik) vertrokken naar Algorobba. Een klein plaatsje aan de kust, ongeveer 1,5 uur rijden vanaf Santiago. De route er heen was wel mooi. Bij elke heuvel was het landschap weer anders!
Algorobba is een heel klein plaatsje. Het was een beetje spook stadje. Hier is het grootste zwembad ter wereld, maar er was niemand! Er staan vooral enorme appartementen complexen, maar die waren dus leeg. En ja, als die leeg zijn, is er verder niet veel. Het zwembad was afgesloten, maar ik zag een hek, 'Hee jongens, deze kan volgens mij wel open!' (hier ook erfelijk belast trouwens!) Maar toen kwam er ineens een man uit het hokje ernaast. Ohww.. 'Hola!' Hij vertelde dat het alleen is voor mensen die er een appartement hebben en dat hij problemen krijgt als hij ons er in laat. Later mochten we toch even door het hek om foto's te maken, en heb ik tóch even het water gevoeld. Maar het is zo bizar! Het is echt heel groot, hier wil je echt geen baantjes trekken! Later op het strand gelegen en naar de grote beach-break gekeken. Daarom zullen mensen ook wel niet graag in de zee zwemmen, als je er al in komt met die grote golven! Verder was hier niet zoveel te zoeken dus na een empanada zijn we naar San Antonio gereden, uurtje rijden, ten zuiden van Algorobba. Een grote (voor Chili) havenstad. Het was heel relaxt dat we een auto hadden, zo konden we onderweg nog stoppen bij een heel mooi plekje.
Bij de haven van San Antonio was een vismarkt, waar allemaal zeeleeuwen lagen te stinken. Er zat gelukkig nog wel een hek tussen, want die beesten kunnen nog gevaarlijk zijn. Één zeeleeuw leunde met zijn voorflippers op het hek. Haha, leuk, moet je die zien! Foto's maken uiteraard. Hij zou toch niet echt erover heen komen hè? Dan zouden mensen toch wel in actie komen? Nou, had ik maar niks gezegd.. Springt dat beest over het hek heen en komt op ons af: RENNEN!!! Na een baboon attack vorig jaar in Zimbabwe, wil ik niet ook nog aangevallen worden door een zeeleeuw in Chili!! Was echt even schrikken! In Nieuw-Zeeland heb ik gehoord dat ze echt gevaarlijk kunnen zijn en ook nog eens harder kunnen rennen dan mensen. En ik merk wel na die aanval vorig jaar van die baviaan, ben ik toch iets alerter op zulke dingen.. [klinkt het trouwens heel verwend: Zimbabwe, Chili, Nieuw-Zeeland? =p]
Later terug gereden naar het Noorden, Valparaíso. Noora vertelde dat hier een festival was, ok leuk! We zochten als eerste een hostel op, eentje in het oude centrum. Ze had alleen nog plek in een 4 bed dorm, met een 2 persoonsbed, maar die was wel groot genoeg voor Noora en mij. Later door de stad gelopen, waar is nou dat festival?! Gegeten bij een echt Chileens restaurant, vieze kleedjes op tafel en geen toerist te bekennen! Bingo! We bestelden alle drie vis, dat moet natuurlijk wel in een havenstad! Voor het eerst zagen we de mensen hard werken. We werden soms een beetje aangegaapd door de Chilenen, maar het was prima!
Hoewel we alle drie nogal moe/lui waren, gingen we nog wat door de stad lopen. Er zaten veel jongeren met alcohol en een drum op de stoep. Het was het feest van de 1000 drums.. Ok, is dit hun manier van een festival? Niet echt ons ding en we zijn een bar ingegaan, zodat we nog wel het leven op straat konden aangapen. Het was happy hour, dus voor nog geen 3 euro hadden we 2 corona's! Later naar het hostel gelopen. Onderweg vroeg Noora aan een Chileen waarom mensen allemaal op één bepaalde straat stonden. Het bleek dat het een demonstratie was, van de linkse mensen, voor de mapuches, en niet echt het festival, ik begreep er niet zoveel van. We hebben het even aangekeken en we zagen hoe de ninja turtels de mensen wat uit elkaar dreef. De politie hier zien er net uit als de ninja turtels, helemaal groen, met een helm op en schilden om een armen heen. We wilden eigenlijk met ze op foto, maar durfden het toch niet te vragen..
Zaterdag op ons gemakje opgestaan en ontbeten in het hostel. Later over de straat gelopen waar het festival zou zijn. We zagen niemand. Het was wel een leuke wandeling met mooi uitzicht over Valparaíso. Naar het huis gegaan van ... in ieder geval eenNobelprijswinnaar. Over een straatje terug naar beneden gelopen wat het openluchtmuseum wordt genoemd. Overal kunst: veel graffiti en zelfs de lantaarnpalen waren mooi versierd. Je blijft er foto's maken! Later belde Anneleen, zij en Martine waren ondertussen met de bus ook aangekomen. We spraken ergens af, wat we niet konden vinden, maar ik had ineens het hoofd van Anneleen in mijn nek, ze zag me lopen op straat. We zijn met zijn vijven ergens gaan lunchen. Weer in een echte Chileense pub/restaurant. Vieze kleedjes op tafel, mannen met literflessen bier zonder tanden en allemaal dingen aan de muur en het plafond. Ze hadden geen lunchkaart, we konden kiezen: vlees of vis. Vis natuurlijk! Met witte wijn! We waren een echte bezienswaardigheid voor die Chilenen. Toen wij proosten, proosten ze mee en allemaal lachen natuurlijk. Het eten was niet echt bijzonder, gewoon gefrituurde vis, smaakt allemaal hetzelfde. Later kwamen er 2 jongens met gitaren, valse gitaren, muziek spelen. Wij foto's natuurlijk maken. Toen we weg gingen kwamen ze met de pet langs en gaven we ze wat geld. Toen wij op stonden konden wij ook wel met de pet langs gaan!! Iedereen begon te klappen!!?! Er liepen zelfs een paar mannetjes naar buiten om ons uit te zwaaien.
Onze trouwe bodyguard was er ook nog. Vanaf het moment dat Martine en Anneleen de bus waren uitgestapt, werden ze gevolgd door een hond. Hij heeft de hele dag achter ons aan gelopen en beschermde ons van andere mannen. Bij elke man die langs kwam ging ie blaffen!! Je had de mensen moeten zien, sommigen keken echt bang, haha! Maar voor ons was ie heel lief! Voor we naar de auto terug gingen, wilde ik nog per sé naar casa mirador de Lukas! :) Het is niet altijd even makkelijk te vinden in Valparaíso, allemaal verstopte straatjes. Uiteindelijk wel gevonden (arme medereizigers...), maar het was niet heel veel soeps, nog wel een foto gemaakt van het bordje :) Later terug naar de auto en met een voldaan en moe gevoel terug naar huis. Het laatste stukje in mijn eentje gereden, Ruben had een bbq in de stad. Maar ik kon het zowaar in één keer vinden! Ik begreep gewoon waar ik was! Wordt straks wel weer wennen in Nederland, aangezien ik rechts inhalen nu doodnormaal vind... Ik denk de politie niet..
Volgend weekend gaan we naar Puerto Montt, het weekend daarop naar Buenos Aires! En dan nog maar 4 weekenden! En dan willen Anneleen en ik ook nog een weekendje naar Pichilemu om te kitesurfen én dan hebben we nog 1 lang weekend dat we met de auto naar het noorden zouden kunnen gaan. Dus het schiet lekker op! Hopelijk voor het thuisfront ook...
Doordeweeks stage..
Boven op de heuvel, wat je in Nederland een berg zou noemen trouwens, stond een groot wit beeld. 'Wie is dat eigenlijk? Maria?' 'Weet ik veel.' 'Oh.' Autsj. Ondertussen weet ik dat het Maria is hoor! 8) Hier worden zondag ook wel eens diensten gegeven. Pff, met zo'n million-dollar view... Na eindeloos in de verte gekeken te hebben, gingen we weer, lekker lui, met het treintje naar beneden. Onderweg zag ik een leuk marktje, waar Ruben me afzette. Hier hele leuke souvenirs gekocht, jaja, voor wie oh wie?! bij een heel aardig vrouwtje. Werd er helemaal blij van, de mensen snapten me gewoon! En ik snapte hen! Met een voldaan gevoel naar huis =)
Na stage zou ik bij Anneleen gaan eten, om wat dingen te plannen voor Buenos Aires, en natuurlijk de gezelligheid! Haar interview was verzet naar later, dus ging ik tussendoor koffie drinken met Noora, Finse meisje. Op straat zag ik mensen van het goede doel staan, Amnesty International. Ik heb dat werk in Nederland ook gedaan, dus vond het wel grappig om te zien dat ze dat hier ook. In NL ben ik altijd de sjaak dat ze me aanspreken, vroeg me af of ze me hier ook zien alspotentieel 'slachtoffer'. En ja hoor! Maar ik had nu wel een héle goede rede: 'yo no hablo español' 'Do you speak English then?' He kut. Hmm ja, maar ik woon hier niet, dus ik kan je niet helpen. Oh, maar je zou kunnen steunen met je creditcard! Dan maar de smoes die in Nederland ook werkt: 'I already support it!'Snel daarna kwam Noora. Ze kwam met het idee om volgend weekend naar Puerto Montt te gaan, dat is richting het zuiden. Maandag is een nationaal feestdag, dus is iedereen vrij. Kortom, extra lang weekend. Ze had ook wel zin om met Ruben en mij mee te gaan naar een tripje ergens heen. We zouden de auto hebben, dus we zouden wel zien waar we heen gaan. Later kwam Anneleen er ook bij en ook zij was enthousiast over Puero Montt.
Daarna met Anneleen boodschappen gedaan, ik moest de stamper van thuis meenemen, want we gingen hutspot maken!! Allebei ons lievelingkostje =) We hadden eigenlijk niet veel voor Buenos Aires gekeken, maar wel een hostel geboekt, voor €6,50 slapen we in een 4 bed vrouwen dorm :)
Ondertussen hadden we bedacht om morgen met de auto naar Algorobba te gaan, waar het grootste zwembad van de wereld is en daarna zien we wel verder..
Weer een weekend voorbij..
Daarna boodschappen gedaan, we gingenbarbecueën. In de winkel zag ik een geweldig shirt: I <3 my bofriend [I love my boyfriend] die moest ik gelijk hebben!! Zeker op deze speciale dag: Wouter en ik zijn een half jaar samen!!! =D
Daarna was het tijd voor surprise 2! Jelly shots! Ik keek er al de dag ervoor tegenop, maar ze waren eigenlijk erg lekker! Er waren 2 smaken, blueberry en perzik. Het smaakte een beetje naar de breezers van vroeger. (hu, vroeger? heb ik die dan ooit echt gedronken?)
Na de jellyshots, hmm, nog ééntje dan! gingen we op een gegeven moment naar de club. We waren met een grote groep, maar lang niet iedereen ging mee. Uiteindelijk waren we maar met zijn zessen. Martine was met 2 meisjes gekomen die ze in Mendosa had ontmoet, Nicole en Sanne (laatste is ook al Nederlands), zij waren mee en Andrés, Ruben en ik. Ik maakte voor het eerst 'ruzie' in het Spaans, ghehe! Het vrouwtje achter de garderobe zat moeilijk te doen. Mijn sjaal en trui pasten gewoon op hetzelfde haakje als mijn jas, maar ik moest voor 3 stuks betalen. Ja daag!! Mn sjaal knoopte ik maar om, maar dat werkte niet voor mijn trui. Nee, het moet in je zak passen anders moet je voor 2 betalen. 'Porqué?!' stomme muts! Uiteindelijk mn trui in mn zak geperst, en ready to party! Ik had uiteraard mijn geweldige shirt aan!! En het werkte! Haha, ze keken, ze lazen, en dan: oh.. Één keer werkte het een beetje te goed, stond ik helemaal alleen =p. Ruben had al snel een zwerm Chileense chica's om zich heen, dus die waren we voor de rest van de avond kwijt.. Hoe verder de nacht vorderde, hoe minder mijn shirt werkte. Er was een brede jongen bij ons komen staan met een vriend van hem. We dachten dat hij geen Chileen was, omdat hij zo groot was. Later begon hij een beetje irritant te worden. Kwam hij na een tijdje weer naar mij toe. Als ik ooit problemen had of iets kon ik hem bellen of naar hem vragen. Hij had nu ineens ook bloed op zijn knokkels zitten.. Hmm, cowboy, what did you do?! Hij pakte mijn hand vast, iehl, blijf af, probeerde hem een beetje van me af te houden, maar zijn hand kwam ook op mijn shirtje. Nee! Geen bloed op mijn fantastisch shirtje!! Daarna ging hij weg en ik verdween gauw de wc in: handen wassen! Gelukkig geen bloed op mijn shirtje. Waarschijnlijk is hij 'the man' in die club, dus als hij een beetje gaat knokken wordt hij er toch niet uitgezet. Om een uurtje of 4 gingen we naar huis. Nu moesten Ruben en ik berg op fietsen! En mijn benen waren al zo moe van het dansen... =s ohoh.
Uiteindelijk om 5 uur thuis, hijgend.
Vandaag weer vroeg op voor stage. Vandaag nam Tom afscheid. We hadden koekjes, cake, taart en chips, en dat om 11 uur 's ochtends. Nee, het minderen met eten wilt zo nog niet echt lukken ;) Verder hebben we ons weer nuttig gemaakt voor ons project. We hebben nu op internet een zelfde soort iets gevonden wat wij nu hebben ontworpen. Maar dan een luxere versie met een geleidingsrail en elektrische lift. Maar het is dus zeker mogelijk wat we willen.
Mi primero terremoto!!
Alleen hoorde ik het minuten later.. Roberta zei tegen mij: Did you felt that tremor? 'Which tremor?' 'Uhm, just 5 minutes ago..' 'Oh, was that a tremor?'
Is er een aardbeving, of eigenlijk in Santiago was het een trilling, voel ik het niet!! Herinnerde me wel dat internet het even niet deed op stage en misschien dat ik dacht dat er een zware truck voorbij kwam... Waar 5.3 was gemeten is 230 km hier vandaan.
Dus eigenlijk was het niet zo spannend =p wilde jullie even laten schrikken.. ;)
Viva Chile!
Maar voor het feest kon los barsten dit weekend, hadden we eerst nog 4 dagen op stage. Dinsdag was het geen feest, maar drama.. Voor de psycholoog en de fysiotherapeut was het hun laatste dag. De participants hadden wat stukjes voorbereid. Ze gingen dansen en 'zingen'. Ik was wel benieuwd naar de reacties van de mannen, of ze nog emotioneel zouden worden. De fysiotherapeut wel, maar de psycholoog was nog steeds vooral geïnteresseerd in zijn telefoon. Ik had overigens de 2 mannen door elkaar gehaald. Maar ik heb ze beide niet in actie gezien, dus dan is het niet zo makkelijk te zien wie nou wie is.. Veel deelnemers moesten huilen. Ze hadden ook allemaal papieren bloemen gemaakt die ze aan hen gaven. Carlos gaf die van hem aan mij.. Nee, die is voor Julio bedoeld.. Ik vroeg me af of hij een beetje doorhad wat er aan de hand was.
Woensdag was het wel feest. Ze hadden het er al die tijd al over dat het deze dag feest zou zijn vanwege bicentinario. De maandag ervoor was alles al versierd. Er werd vooral gedanst, de la cueca, onze grote favoriet. We horen al 3 weken niks anders... 's Middags aten we samen met de deelnemers, buiten in de zon. Speciaal voor deze gelegenheid kregen we empanada's! Eindelijk niet die verdomde bleekselderij.. Helaas was de vulling niet helemaal mijn favoriet: 'Pino', met vlees, veel ui, bruine bonen, één olijf en een hard gekookt ei..
Donderdag was het eigenlijk weer zo'n dag. Maar niet alleen de cueca.. Nee we gingen zelfs zaklopen en touwtrekken. We lunchten weer buiten, was lekker weer. Wat minder lekker is: als je zit te eten, (eindelijk erg lekker eten!!) en de buurman schuin tegenover je spuugt zichzelf onder met veel gerochel.. José, de man in de rolstoel heeft ademhalingsproblemen en moet vaak erg hoesten, maar als hij aan het eten is, komt het eten mee.. Prima om zo'n kerel te helpen naar de wc gaan, maar als ik lekker zit te eten en ik krijg zoiets teverduren.. Gatverdamme! Roberta zag dat ik er problemen mee had: 'hang in there girl! If you need to throw up, feel free to go to the toilet' grapte ze nog. Ja, thanks!
Donderdagavond ging ik naar de lichtshow, samen met Martine, Anneleen, Alvaro en vrienden van hem. Het was voor het eerst dat ik alleen 's avonds in de bus en de metro zat, maar ik voelde me niet onveilig. Anneleen ontmoette ik bij een metrostation, later moesten we weer uitstappen om Martine te ontmoeten bij een volgend station. Het was toen nog rustig op het perron, maar binnen 10 minuten was het ineens stampendvol! Ze hadden het metrostation nu ook even afgesloten omdat het anders te gevaarlijk zou worden. Hm, zaten we nu maar in die eerdere metro. We moesten een paar metro's laten gaan, we pasten er gewoonweg niet bij. Later hebben we onszelf er maar ingetrokken. Zelfs ik ben hier niet de kleinste, en op zulke momenten is dat zo fijn! Kan je tenminste nog een beetje naar adem happen. De metro stopte niet bij La Moneda, het was gewoon te druk! Terug gelopen naar la Moneda en Alvaro ergens kunnen ontmoeten. We zijn eerst naar zijn huis gegaan, was vlakbij. Hier werden we heel hartelijk ontvangen door zijn familie. We werden gelijk door zijn vader uitgenodigd voor zijn huisje in het zuiden. Na een biertje gingen we naar buiten; wat een gekkenhuis!! Het was de opening van Bicentinario, en ja, als je bedenkt dat er 7 miljoen mensen in Santiago wonen.. Het was erg fijn dat we samen met Chilenen waren, die goed op ons letten. We drukten ons steeds meer door de menigte naar voren, en hadden een prima plekje! Hier geen lange mannen voor je neus :) De lichtshow vertelde het verhaal over Chili. Zelfs het WK kwam nog even langs; wij: Hup Holland!! =p Maar we deden ook enthousiast mee met deyellvan Chili:Chi-Chi-Chi! Le-Le-Le! Viva Chile!
Het was erg gaaf gedaan allemaal! Ik snap nog steeds niet hoe.. Het werd afgesloten met heel veel vuurwerk. We hadden echt even een besef moment: what the Fuck?! We staan hier gewoon in fucking Chili! Hét feest mee te maken! Na de show nog even terug naar het huis van Alvaro, wachten tot de gekkenhuis iets minder was. Daarna met de bus naar BellaVista. Martine ging naar huis, ik ging met Anneleen nog naar een tango/cabaret voorstelling. Het was echt een teringzooi in de stad. Overal ME busjes en er werden dingen naar de bus gegooid. We bleven in het midden van de bus, niet naast het raam. Ok, op deze manier ga ik niet alleen naar huis, gelukkig kon ik altijd bij Anneleen slapen. We kwamen verder veilig aan bij de voorstelling, wat al even bezig was. Het was vooral cabaret, waar ik natuurlijk geen hol van snapte. Soms gingen ze ook door het publiek heen. Oh, oh, als ze maar niet iets aan ons gaan vragen...! Later met de bus naar huis, het was nu rustig in de stad, dus ging ik naar huis. De volgende dag zou ik naar Pichilemu gaan en moest mn spullen nog pakken, dus dan is het altijd fijn om gewoon thuis te slapen.
Een man naast me vroeg iets, wat ik niet echt begreep. Hij vroeg volgens mij hoe de bus reed, wat ik zelf ook niet helemaal wist. Ik hoopte dat hij mij juist kon vertellen waar ik uit moest stappen. Uiteindelijk blijkbaar een halte te laat uitgestapt. Ik dacht dat ik richting de goede weg liep tot ik een drempel zag die daar helemaal niet hoorde. Oh oh, Mar, toch niet zo verstandig alleen over straat.. Na 2 keer verkeerd te zijn gelopen en langs een cowboy feest met allemaal mannen die floten en riepen, (ajajaj), wist ik waar ik was. Er stopte een security auto naast me, maar die nam geenaanstalten om iets te vragen, dus stapte ik maar naar de auto toe. In mijn beste Spaans legde ik uit dat ik op weg naar huis was. Hij legde zijn tas weg en blijkbaar kon ik instappen. Hij bracht me veilig thuis, vet relaxt!
Vrijdagochtend mijn spullen gepakt om naar Pichilemu te gaan, surf hotspot van Chili =D
De bus vertrok aardig op tijd, wat ons verbaasde. Maar dat is natuurlijk ongewoon in Chili, dus er moest iets misgaan. Na een half uur zeiden ze dat ze terug moesten omdat ze een paar passagiers waren vergeten.. wtf? als die mensen toch te laat voor de bus zijn, is dat lekker hun probleem! Uiteindelijk dus met een uur vertraging vertrokken, 3 uur 's middags. Wij hadden de laatste tickets voor de bus, maar hadden de beste plekken: helemaal vooraan. Onderweg pikte de chauffeur nog wat random mensen op, die aan de kant van de weg stonden te wachten, of ze toevallig nog mee konden. Om 8 uur 's avonds kwamen we aan. Hier werden we opgepikt door de man van ons hostel, een Nederlander. We dronken een Heineken van het huis toen ineens de directeur van onze Spaanse school binnen kwam zetten. Hola! Kennen jullie hem ook? Mauricio, de directeur zat in hetzelfde hostel met vrienden. Hij had 's avonds een feestje met nog weer anderen. Prima, gaan we mee! Die andere vrienden hadden een 'cabaña' gehuurd. Hier dronken we weer wat (overigens hadden we nog steeds niks gegeten, dus ik begon de zak chips maar leeg te schranzen..) Om een uurtje of 12 gingen we naar 'la Fonda', typisch Chileens feest met eten, drinken en dansen. Nu konden we eindelijk wat te eten kopen. Ik nam een anticucho, vlees op een spies. Wel lekker, maar helaas, als er in Chili al een smaak aan zit, is het of héél zoet, of héél zout, dit keer gold het laatste. Ik probeerde het zout met mn servetje af te vegen, Chilenen konden er wel om lachen, maar het mocht niet baten helaas. Het feest was buiten, maar was wel helemaal afgezet, je moest dan ook een kaartje kopen om binnen te komen. Maar door te dansen bleef je lekker warm. Ik deed zelfs nog een poging tot de cueca, maar ik snap niks van die telling. Voor mij danst iedereen uit de maat en allemaal verschillend. Met een van de Chileense vrienden ging ik salsa dansen. Of eigenlijk: hij slingerde mij wat in het rond, wat wel leuk was. Voor een foreigner deed ik het heel goed.. =p Om half 3 toch echt kapot en lekker slapen, want de volgende dag zou er gesurfd worden!!
Zaterdagochtend, ontbijt met uitzicht op zee. Echt een paradijs, tenminste, als vriendjelief er zou zijn, wat niet het geval was, maar het was alsnog wel heel mooi. 's Middags ergens surfboardjes gehuurd, een longboard 8.0, voor maar 4000 pesos, €6 ofzo! Wanneer moeten we ze terug brengen? Oh, uurtje of 8 vanavond? Ruben ging gelijk al ver de zee in. 'kom!' Ja hallo, ik heb 4 jaar geleden een weekje gesurfd! weet je hoe hoog die golfen zijn!! Ik bleef ergens in mijn eentje achter in zee. Ik wist ook niet zo goed waar ik eigenlijk moest liggen om te wachten voor een golf. Wacht, ik ga gewoon bij een klasje liggen, dan lig ik vast wel goed. Dat klasje bestond uit kindjes van 8 jaar, die meer in de branding aan het surfen waren dan op golfen. De leraar keek me ook aan van, wat doe je hier?! Ok, ik ga wel ergens anders proberen..
Ik heb in Nederland ooit nog 2 daagjes gesurfd en ik kom er dan toch steeds achter dat het niet helemaal mijn sport is. Laat mij maar kiten, hoef ik tenminste niet zo godsvermoeiend veel te peddelen. Later even gaan rusten op het strand. Raakte aan de praat met een Chileense man, die Engels sprak. Later kwam zijn neef er ook bij en ze vroegen hoe ik heette. Weer een andere jongen begon in het 'Spanglish' in een verhaal te houden over zijn familie. Begreep er niks van. Zijn verhaal eindigde met: Marriedosingle? 'What?' De man naast mij legde uit dat hij vroeg of ik getrouwd of single was. 'Well, I'm not married, pero yo tengo un pololo'. 'Oh, I have to go, bye', en weg was ie. De man naast mij vroeg of me dat vaker gebeurde. Tja, gekke Chilenen.
Later gaan lunchen met Ruben, ergens in een straatje, met wetsuit aan =p Sommigen snappen hier niet helemaal hoe je geld moet verdienen. Zo zaten we dus wel 20 minuten te wachten voor we geholpen werden, nadat ik dat had gevraagd.. Later weer mijn moed bij elkaar geraapt om weer proberen te surfen. Maar ik had niet echt de juiste flow te pakken. Bovendien lag ik nu tussen kamikazi Chilenen die er zelf ook niks van snapte, nog minder dan ik. Wat veel bijna crashes opleverde. Ruben probeerde me nog te helpen door me een golf in te duwen, maar met mijn spaghetti armpjes kreeg ik mezelf gewoon niet omhoog. Voordat ik echt in zo'n gekke Chileen botste, ben ik maar weer terug het strand op gegaan. Het was ondertussen ook al bijna 18 uur, mooie tijd om te stoppen.
's Avonds hadden we Pablo (zo hoopten we dat hij heette, en anders is het altijd goed om te gokken op Pablo.. ok, of ze heten Pedro, Rodriquez, Juan) een van de Chilenen van de avond ervoor wat de plannen zouden zijn vanavond. Een bbq, bring drinks! Ik had eigenlijk niet zo'n zin in een bbq met weer dezelfde mensen. We liepen het stadje in, kijken wat er aan de hand was, op DE dag van het jaar (dieciocho). Nogal tegenvallend, de straten waren behoorlijk leeg. Je kan het wel vergelijken met onzeKoninginnedag, nou zie je dan lege straten?! We dachten dat het gekkenhuis zo zijn. Maar blijkbaar was iedereen thuis aan hetbarbecueën en ging men later de stad in. Ok, dan toch maar die bbq. Daar gaat het hier dan ook vooral om: eten. We hebben gehoord dat de Chileen gemiddeld 4 kg aankomt dit weekend. Ik heb zelf toch ook wel wat te pakken.. Je moet je toch altijd zo goed mogelijk aanpassen aan de andere cultuur?! Later gingen we naar een andere plek toe, weer vrienden van een meisje die bij ons hoorde. Eigenlijk best erg, gewoon gaan barbecueën met mensen waarvan je de naam niet eens weet!! Maar ja, zo kom je nog eens ergens.. Nu kwamen we bij een of ander random feestje uit, met meer buitenlanders. Veel waren dronken en deden vreemde dansjes. Ik was vooral moe en mijn spieren waren aan het staken, die hadden wel genoeg gewerkt vandaag. Ik besloot naar huis te gaan. Ook al was het dan, dé feestdag van het jaar, hier beleefde ik toch niet veel lol aan. Na eerst nog 10 minuten te horen hebben gekregen: oh my god, can't believe you are leaving already! This is our big party of the year! en nog: I thought Dutch girls were heavy drinkers! Ja, maar niet nu, laat me slapen! Nog telefoon nr uitgedeeld met één van die meiden, zodat ik haar kon laten weten als ik veilig in het hostel was aangekomen. Ik moest mijn naam intypen, het zou zo emberresing zijn als ze mijn naam verkeerd zou spellen. Ik zei maar niet dat ik überhaupt geen flauw idee had hoe zei heette. Later op straat hoor ik ineens mijn naam. Er zijn nou niet veel mensen die zo heten als ik, dus: wtf?! Was het de Chileense man met zijn neef, van het strand vanmiddag. Knap dat ze me herkennen, zonder wetsuit en met muts. Ze vroegen waar ik heen ging, ja, naar bed, inderdaad! op jullie feestdag, zonde hè?! Heb je al een anticucho op? Kom eet er een met ons! Nee, die heb ik al gehad, ik wil slapen, ben niet in de stemming om te feesten. 'Oh you miss your boyfriend?' Raak. Ze vroegen uiteraard nog weer mn facebook. Zou willen dat ik beter was in liegen en dat ik kon zeggen: facebook? wat is dat? Zou leuk zijn met die Chilenen hier, facebook is helemaal hot hier. Na 10 keer; 'ik hoop dat je mijn uitnodiging accepteert!' (not), kon ik verder naar huis lopen. Eindelijk: bed: rusten!
Het is nu natuurlijkPrinsjesdag in Nederland! Wat voor een toespraak gaat dat worden? En wat voor koffertje gaan ze presenteren? De koffer van Wilders misschien, dat ie het land wordt uitgezet?!
Ciao!
Always: be prepared for the unexpected...!
En wéér een weekend voorbij!
Vrijdag waren we vrij. Zo konden we 's ochtends een uitvoering zien van Anna's school. Het is een internationale school, vol met verwende kindjes, het 'sweet-16' gehalte is er hoog.. Er was een uitvoering met verschillende Chileense dansen, vanwege 'bicentinario' (onafhankelijkheidsdag, dit jaar is Chili 200 jaar onafhankelijk!) Was wel leuk om te zien!
's Middags brachten Ruben en ik Anna en Maria weg naar het vliegveld, voor een paar dagen Buenos Aires. Daarna ging Ruben naar de kapper en kon ik even shoppen! Ik slaagde gelijk bij de eerste winkel, ja in een schoenenwinkel, hoe kan het ook anders ;)
's Avonds hadden we een huisfeestje van Martine. Hier leerde ik een Fins meisje kennen, Noora, die voor een half jaar in Santiago studeert, vlakbij onze stage overigens. Ook ontmoette ik daar Manuel, een Chileense jongen die 4 jaar in NY had gezeten, dus zijn Engels was vrij goed. Hij nodigde ons uit voor een bbq zondag. Ruben en ik zouden dan toch alleen zijn met eten, dus komt precies goed uit. Ok, we'll go. To be honest, I really want you to come to the bbq. Jaja, ik ga waarschijnlijk wel! Geen idee, met wie, maar dat zien we zondag wel! Om een uurtje of half 3 naar huis.
Zaterdag wat dingen uit proberen te zoeken wat ik nog wil zien en doen in Chili. De tijd gaat nu toch wel érg hard! Ook was ons gewaarschuwd voorzichtig te zijn deze dag, 11 september. Nee, heeft niks te maken met de 9/11 van de US. Nee, dit gaat veel verder terug, de macht overname van Pinochet. En dit kan er gebeuren:http://www.youtube.com/watch?v=t42g852ElHU&feature=channel
's Avonds hoorde ik van Ruben dat we de volgende ochtend al om 10:30 bij een supermarkt moesten zijn voor de bbq!! WTF? We gingen toch bbq-en?! Ik hoopte dat ik overdag nog even lekker kon chillen, but nope..
Zondagochtend: regen :( bah, lekker weer om te gaan bbq-en! Toch maar gegaan, misschien komen we wel met een ander plan. Anneleen, Martine en Noora zouden ook gaan, dus dat is ook wel gezellig. Uiteraard waren wij er eerder dan de Chilenen. Na het trage boodschappen doen (Chili style) stapten we de auto in. Wij gingen met zijn 5-en in de corsa. We hadden niet zo'n zin om in de auto te zitten met een kettingrokende, bierdrinkende achter het stuur!!! (ja écht!) Chileen. Na een uur rijden ofzo kwamen we aan bij onze pic-nic plek. Sommige mensen hebben bij hun huis bordjes 'pic-nic' staan en daar kan je dan bbq-en voor bepaalde prijs. Er zijn dan bbq's en wc's beschikbaar. Maar het regende nog steeds.. Was ik eens even blij met mijn warmte ondergoed, skisokken en muts! Behalve een bbq en wc's waren er ook 2 puppy's!! Te lief! Anneleen en ik waren gelijk verkocht =) Ik hou me voor om geen straathonden te aaien, en zo zien ze er hier allemaal uit, maar ja, puppy's kregen uiteraard een uitzondering =)
Iedereen was steeds meer aan het koukleumen en steeds meer verlangden we naar onze warme bedjes met sex and the city en hot choco..
Maar we gingen eerst nog naar een waterval kijken, maar 10 minuutjes met de auto...
Maar toen moesten we ineens nog eerst langs een hangbrug, vond Manuel leuk, om onze angsten te testen. Uiteindelijk was het geen hangbrug maar een tunnel door de berg. (?) We liepen er door heen, pikkedonker!! Zien we ineens lichten aan het einde van de tunnel.. wtf? wie gaat hier nou met de auto rijden? Nadat nog 3 auto's passeerden ( we moesten helemaal tegen de muur staan, anders pasten het niet) zagen we het licht aan de einde van de tunnel!
[Zou ik dan toch nog naar de hemel gaan?!]
Nou, dat was leuk, nu konden we weer terug door de tunnel lopen. Wat die tunnel daar deed, of wat wij er deden, bleef onduidelijk. Ik dacht eerst nog dat we zo bij de waterval kwamen. Maar nee, die 10 minuutjes, forget it, dat was nog lang rijden, over een onverharde weg. Uiteindelijk stopten we ergens en zagen we de waterval in de verte. Ohja! De regen was ondertussen veranderd in een enorme sneeuwbui!! En ik maar denken dat de lente nu toch echt wel is begonnen... =s Maar ik met skijas, skisokken, warmte ondergoed én muts had weinig te klagen.. In tegendeel tot de anderen met dunne jasjes. Anneleen zei 's ochtends nog dat ze twijfelde of ze haar bikini had zou meenemen. Ja, had je dat nu maar gedaan! Gelukkig had ze wel haar slippers bij zich.. =p ( haha! sorry anne!)
We dachten dat laatste stukje te lopen, maar nee, we gingen met zn 13-en in de jeep! Over een pad waarbij het echt niet in je opkomt om daar met de auto te rijden. Maar hee, in Chili; alles kan! Daar stonden we dan, even later, in een enorme sneeuwbui bij een waterval!!
Na deze dag hebben we onze paklijst voor Chili wat aangepast. Niet alleen je bikini meenemen, maar ook je muts!!
Echt een dag die ik niet verwacht had! Maar gelukkig was ik er aardig op gekleed,
so always: be prepared for the unexpected!
Stage update
Deze week weer verkouden geworden, en gewoon niet zo fit. Maandag eerder van stage weggegaan. Tom was er niet en Ruben en ik deden nu met zijn tweeën de gymoefeningen. Ik had het koud en was aan het rillen, terwijl iedereen het warm had, ook niet zo gek met 23 graden.. Hmm, beter ga ik naar huis en kruip ik mn bed in. José Miguel, de man in de rolstoel, ons stageproject was er die dag ook niet, dus ik miste niet zoveel. Bovendien is het gewoon erg vermoeiend om met die mensen te werken, het kost gewoon best veel energie en geduld, wat ik nu dus wel miste. Met gym dacht ik nu soms, sjonge, doe niet zo dom en doe me gewoon na! Ik doe mijn arm niet omhoog maar opzij! gdmm. Kortom: naar huis.
Gisteren ook voor het eerst José Miguel gezien. 3 jaar geleden kon hij bijna weer lopen, dus ik had al allemaal optimistische beelden in mijn hoofd. Dat we met hem zouden gaan oefenen en aan het eind van onze stage dat ie weer zou lopen en dat ons tilhulpmiddel van overbodig zou zijn.. Yeah, dream on.. José zit alleen maar in zijn rolstoel, af en toe komt er iets onverstaanbaars uit, en dat was het verhaal alweer over José..
We hebben vandaag namelijk een gesprek gehad met Roberta. Hoe we het vinden gaan en hoe het straks moet zonder fysiotherapeut, of zonder wc-hulpman, hoe je hem wilt noemen.. En dat ze het daar gisteren ook met de staff over hebben gehad. De enige oplossing die er is, zijn wij. En zo kunnen we zelf ook zien op wat voor problemen je stuit. Dus ja, kan je moeilijk nee zeggen. En, ach, alles went zeggen ze toch wel eens?!! Nou, laten we hopen!
Vandaag konden we gelijk oefenen, samen met Julio ( de fysio, wist eerst niet goed zn naam) brachten we José naar de wc. Ik rolde hem in de rolstoel er heen, Ruben duwde zijn rolstoel naar binnen, Julio tilde hem onder zijn schouders omhoog, en ik.., ik mocht zijn broek naar beneden trekken. Ik was nogal bang voordecubitus ( = doorligplikken, voor de grap eens googlen, zijn wij weleens mee verrast 's ochtends vroeg tijdens college), maar op wat haren en rode plekken na viel het mee..Julio zette hem goed op de wc en we gingen weg, om na 10 minuten weer terug te komen. Moeten we straks dan ook zijn billen afvegen?!
Ik verschoon mijn lieve schattige neefje nog niet eens, dan wel dit?!
Julio tilde hem weer op en ik deed zijn broek weer goed. Hij had niks gedaan op de wc, maar Julio had sowieso ook niks afgeveegd ofzo. Uhm, moeten we dit straks wel gaan doen? En wat als hij te laat is voor de wc? Oh, daar moet ik echt niet over nadenken. Maar, als het steeds gaat zoals nu, vind ik het niet zo'n probleem. Ok, ook al maak ik er nu zo'n verhaal van, wil niet zo'n tuthola meisje zijn, van iehl nee bah! =p
Dus nee, het is niet alleen sneeuw, strand, zon en bier! ;) Zo doe je nog eens dingen die je dacht nooit te doen!
Sneeuw, Strand & Party!
Weekend! yes we can!
Vrijdag ging de wekker vroeg af, snowboarden stond op de planning :)
Het regende pijpenstelen.. Hmm, zal het wel een mooie dag zijn om te gaan? Op de webcam gekeken van het skigebied, hm, best goed zicht, dus laten we maar gewoon gaan! Om half 8 de snowboardjes in de corsa. We zaten nog te denken om nog anderen mee te vragen, maar dat zou niet eens passen. Om kwart voor 8 vertrokken Ruben en ik de bergen in. Het klaarde gelukkig al op. Onderweg moesten we sneeuwkettingen huren, dat is verplicht in de bergen en we zouden ze ook echt nodig moeten hebben werd ons verteld. Het huren kostte 10.000 pesos, €15,- ongeveer, best duur als je bedenkt dat je ze voor 40,000 kan kopen. Nouja, laten we het maar doen. We kregen uitgebreid uitleg. Look! jaja, ik zie ook wel dat je op die manier het haakje moet vastmaken! Hij herhaalde ook elke keer dat het Zwitserse waren, niet echt de makkelijkste om te bevestigen maar zo ingewikkeld zag het er niet uit. 20 minuten en 10.000 pesos armer konden we verder. De sneeuwkettingen in de achterbak, er lag daar nog geen sneeuw namelijk. Er was veel meer sneeuw dan de vorige keer, echt een mooi gezicht! Bergen die vorige keer bruin waren waren nu wit. In één bocht stond iedereen stil om de kettingen vast te maken. Hier stonden ook allemaal mannetjes die dat voor je deden, voor 5.000 pesos. Nee, wij gaan het zelf doen! Allebei deden we er eentje om. Ruben rolde de auto een stukje naar achteren. De ketting dieRubenom had gelegd kregen we niet gelijk vast., Een mannetje vroeg al gelijk of hij het moest doen. Ruben wilde al toegeven. Ja dag, we gaan niet gelijk opgeven! Kom, we proberen het gewoon nog een keer! De ketting die ik om de andere band had gedaan, kreeg ik wel vast. Zo, nu de andere nog. Kortom, ik kreeg de vieze handen en Ruben rolde de auto achteruit en draaiden de wielen.. hmm omgekeerde wereld.. Ach, zo leer je ook nog eens hoe je sneeuwkettingen moet bevestigen :) De eerste bochten daarna lag er nog geen sneeuw op de weg, wat een kutgeluid geeft dat! Maar al snel was het toch echt wel nodig. Bij het skigebied aangekomen duurde het nog even voor we met de lift konden. Het was er verplicht als snowboarder om een leash te hebben, en die had ik niet. Wat een onzin! Goed, 4 deuren verder (ik zat steeds bij het verkeerde) kon ik eentje kopen en konden we gaan. Ik moest in de lift nog even klagen dat het allemaal zo lang duurde, maar eigenlijk was er niks te klagen: VERSE SNEEUW!! =D Later ging ook nog het zonnetje schijnen, wat wil je nog meer?! Stage lopen is zo zwaar...
Ruben en ik zagen een mooi off-piste stuk vanuit de lift. Althans, dat leek zo. We kregen medelijden met onze boardjes.. Wat een stenen! Mijn board viel uiteindelijk wel mee, maar die van Ruben, ajajaj. We waren echt kapot na die afdaling en dan op die hoogte, dat merk je toch echt wel. We gingen even lunchen en van het zonnetje genieten. Later weer de poedersneeuw in, oh, zo vervelend ;) En wéér waren we bekaf. Ik lag half te hyperventileren op de piste. Op zo'n hoogte duurt het zo lang voor je weer een beetje op adem bent..! Later kwamen er wat wolken, shit! is de pret afgelopen?! Maar het viel gelukkig mee, ze waren niet zo dik. Ook nog wat filmpjes gemaakt in de poedersneeuw. Maar de laatste piste was echt goddelijk! Niet heel steil, wel poedersneeuw, én zon, kortom: lekker cruisen, echt heerlijk!! Een mooie piste om de dag mee af te sluiten :) Terug bij auto konden we gelijk de kettingen er af halen, de weg was alweer helemaal schoon. Ja als de zon schijnt hier gaat het snel.. Ik moest weer de handige Harry zijn die de sneeuwkettingen eraf haalden ;) Thuis aangekomen konden we gelijk aanschuiven; zuurkool! Later in bad en even uitgerust voor we naar de NL vereniging gingen. Hier vooral met Anneleen aan de bar gezeten, halve liters drinken. Later kwam Martine er ook aan. Twwe Nederlanders namen afscheid en er waren allemaal lekkere hapjes, helaas geen bitterballen...
We spraken om 11 uur de volgende ochtend af om naar Valparaiso te gaan, een stad aan zee.
De volgende dag werd het uiteindelijk Viña del Mar, een stad er naast, maar hier was wel een strand. Eerst even naar de zee gekeken. Ja, zo sta je de ene dag in de sneeuw met winterjas en skibril en zo sta je aan zee met een shirtje en zonnebril op :) Later wezen lunchen en langs de boulevard gelopen. Er was een erg romantisch sfeertje. Heel fijn als je vriendje thuis zit... =S Schatje, heb al wel een heel mooi hotel voor ons uitgezocht, zie foto's! =D
We waren lekker lui, we hebben eigenlijk vooral van het zonnetje genoten en niet echt dingen bezocht in het stadje. Nog wel pelikanen gezien! 's Avonds naar de zonsondergang gekeken, tussen de verdomde verliefde stelletjes.. Ga f lekker ergens anders klef zitten doen ofzo?! Okok, ik moet andere mensen ook hun geluk gunnen, maar het is niet altijd leuk en makkelijk om het te zien, als je zelf je vriendje zo erg mist. Ik schrijf natuurlijk allemaal leuke enthousiaste verhalen en heb het hier heel erg naar mijn zin, ik tel toch ook echt wel de dagen af dat ik op Schiphol aankom en in de armen van Wouter kan rennen :)
Sowieso zie je in Chili veel meer verliefde en kleffe stelletjes op straat. En nee, dat valt mij niet als enige op! Is echt!
We hadden onze tandenborstel en pyjama meegenomen voor het geval we daar wilden blijven, Martine had 's avonds een feestje in Santiago en daar hadden wij eigenlijk ook wel zin in. Soort 'Balkan beats' maar dan op z'n Zuid-Amerikaans, ja, klinkt logisch.. Thuis met zijn vieren broodjes hagelslag en pindakaas gegeten, toen langs ieders huis en vanaf Martine haar huis naar het feest, ook met haar huisgenoten. Het was er nog niet heel druk, en het leukste bandje zou pas om 2.00 zijn. Wij waren allemaal een beetje suf en besloten we naar een ander feest te gaan, van de Spanish/English group. Er zijn meer dan 1000 members op Facebook, dus rede voor een feestje. Op het begin was het nogal suf en werden we een beetje baldadig. We stonden op het balkon en onder ons, op de stoep stond er een rij mensen die ook allemaal naar binnen wilden. Goh, valt er zomaar een glas (plastic) champagne naar beneden, hoe zou dat toch komen.. Wij vonden het wel grappig, de bewaking wat minder. Later werd het kouder en gingen we naar binnen. Er waren 2 zalen, 1 met electro (I like!) en de andere met van alles en nog wat. Deze laatste zaal was wat voller dus gingen we daar dansen. Het was eerst nog de foute 90's, Spice Girls, Backstreet Boys kwamen langs en zelfs de Vengaboys! 'This is Dutch!' wel gelijk uitleggen dat er ook heus wel goede muziek uit NL komt ;)
We waren allemaal een stuk actiever geworden en iedereen ging uit hun dak! Ik was de bob, dus stond heel hard te dansen met een flesje water in mijn hand. Rond half 3 veranderde de sfeer. Mensen gingen nu een beetje naar huis, veel buitenlanders vooral, waardoor er vooral nog Chileense mannen overbleven. Er was ongeveer 20 man op 1 vrouw en ik voelde me nogal bekeken. Ze wilden allemaal nog even een chica regelen. Ook Martine merkte dit. Ik kon alleen nog maar naar het plafond kijken, anders kwam mijn blik langs iemand die dan gelijk dacht dat hij kans zou maken. Voor de Chilenen is oogcontact trouwens ook niet echt must, ze staan gewoon prompt voor je met de vraag of je met ze wilt dansen. 'I'm already dancing, thanks!' Maar een afwijzing maakt ze niet uit, ze blijven gewoon voor je staan. Ik vluchtte naar de wc. Toen ik terug kwam zag ik geen veilige bekende naast wie ik zou kunnen staan. Shit, stond ik allen, makkelijke prooi zo. Volgende Chileen. Deed net of ik zijn vraag niet begreep en begon over mijn boyfriend. Hield niks uit, hij bleef bij me staan. Gelukkig zag ik al snel een Amerikaanse jongen met wie ik eerder had gepraat en ging met hem dansen. Dacht dat de Chileen nu wel door zou hebben dat hij niet zo gewenst was, maar de sukkel bleef er maar een beetje omheen hangen. Martine en ik hadden het nu echt gehad en gingen de anderen zoeken. Het duurde even voor we ze meekregen en ondertussen kwamen de mannen alsmaar op ons af. We werden er gek van! Dan maar op z'n Nederlands: 'Flikker op man!' Zucht, stond mijn vriendje nu maar gewoon naast me, die mepte ze zo weg ;)
Om half 4 met de bus naar Martine's huis, waar de auto stond. Een straathond stapte trouwens zo mee de bus in, dat kan hier blijkbaar.
Toen dus voor het eerst in Santiago autorijden! De Amerikaan geloofde niet dat ik dat ging doen. Het verkeer is hier aardig 'crazy'. Er zitten wel spiegels op de auto's, maar ik geloof ik niet dat Chilenen wel eens bedacht hebben waarvoor die er zouden zijn. Oftewel, mensen snijden je af, halen van rechts in, het maakt allemaal niet uit! Gelukkig was het midden in de nacht, en niet zo druk op de weg. Aan de ene kant ook weer een voordeel dat het verkeer hier niet zo georganiseerd is, maakt het ook niet zoveel uit als je zelf op het laatste moment afslaat..
Om half 5 waren we veilig thuis aangekomen. Na de twee lange dagen, gauw het bed in en vandaag lekker uit geslapen. Nu zit ik heerlijk met mn laptop buiten in het zonnetje :)
hm, ik geloof dat de verhalen ook steeds langer worden. Is het nog een beetje bij te houden? ;)